dinsdag 18 juli 2017

A la guerre comme à la guerre.

Het was een oneerlijke strijd.
Eenzaam en alleen moest de brave soldaat de Bastille verdedigen tegen de aanstormende hordes.
Zij wisten dat hij niet graag nat wordt, behalve wanneer hij een bad neemt of een duik in de onmetelijke dieptes van de oceaan. Maar een zachte, zomerse stortbui? No go. Zelfs niet met een zuidwester op zijn grijze hoofd. En zeker niet 's nachts.
Valsaards.
Wapenstilstand wanneer de zon ondergaat werd met daverend gelach geïgnoreerd.
De brave soldaat Schweik moest zijn geweten geweld aan doen. Oorlog kent alleen maar verliezers, doch  in deze oorlog kan hij slechts de enige verliezer zijn, afgezien van een beetje kollaterale schade.
Schweik besloot de Conventie van Genève aan zijn ongespoorde, met modder bedekte laarzen te lappen.
Totale oorlog. Met alle voorhandene middelen:

mechanische


















bi(er)olgische

















chemische






















En geen gevangenen.
"Om die Rooineck te vererg.
Hoera vir die Boer, hoera."

"Maar die kat kom weer
want hy wil nie langer wag
die kat kom weer
net die volgende dag
die kat kom weer
glo vir my dis waar
die anderdag more
was die kat weer daar."

Maar toch, ze moesten zich langzaam terug trekken. Of was het slechts een afleidingsmanoeuver?
Schweik bleef op zijn hoede. De guerrilleros verstopten zich overal. Maar Schweik zei: genoeg is genoeg! Hij spoorde ze op. Er was geen ontkomen meer. Elke tegenstrever werd medogenloos over de kling gejaagd.
Ook de ondergrondse weerstandsnesten werden ontdekt en vernietigd


















De schade aan de inheemse gewassen was onherstelbaar.
De hordes hadden vernield wat ze maar vernielen konden.

Enkele exoten daarentegen konden behouden blijven:

zeefkool (Brassica oleracea cribrum)


















Ruige boonboom (Phaseolus arborescens crudus)


















Zen dahlia (Dahlia distroica)


















Bescheiden lavas (Levisticum decimata)


















Basilikum (Ocimum basilicum miniatura)


















Aardslakkers (Solanum molluscarum)


















Treurende zonnenbloem (Helianthus dolorosa)
























De Slexit is niet langer op te houden.
Woelmuizenier first!


donderdag 13 juli 2017

Singing in the rain ...

De regen was welkom,
hartelijk welkom,
meer dan welkom.
De begeleidende verschijnselen niet.
Maar zou men honger lijden om een mondje meer ... ?


































                                     Och ja, voor velen was de regen toch een zegen.

zondag 9 juli 2017

Fake news.

Lange tijd waren ze eigenlijk onbekend. Alvast hier ten lande.
Hier en daar konden ze al eens optreden maar de grote doorbraak liet nog op zich wachten.

Maar dan veroverden ze Europa en de rest van de wereld in een ongekend eiltempo. Een ware Blitzkrieg.
Ze maakten de massas knettergek. Van concurrentie was geen sprake. Ze waren alleenheersers op hun gebied. En niets kon hun onstuimig optreden binnen de grenzen houden. Het volk sprong op, zelfs de meest apathische pantoffelheld. Ongeruste regeringen waarschuwden voor een epidemie.

Wat de oorzaak ook was, opeens bleven ze weg en de rust keerde terug in het land.
Wel hadden ze nog hier en daar een solo optreden maar een massale ordeverstoring greep niet meer plaats. Als groep waren ze verdwenen.

Dacht ik ook. Fake News!
Ze zijn er nog altijd en zijn begonnen aan een veelbelovende comeback.

Ladies and Gentlemen,
May I present to you,
the one and only
unbeatable

Beatles !








































zaterdag 8 juli 2017

Voorzichtig! Bouwwerf!


En zoals dat is op een bouwwerf: één werkt.....                                                                                                                                                          

















... en één kijkt.

maandag 26 juni 2017

Nieuwe brievenbus #3

De grote hitte is nu wel voorbij maar het blijft zeer warm. De paar wolken die af en toe voorbij schuiven maken de temperatuur draaglijk zodat ik mijn hooi kan opladen. Af en toe vloeit wat zweet maar niet genoeg om de kurkdroge grond ook maar iets te bevochtigen.
Nog 1 rij en dan zit het erop. Voorlopig tenminste.

Nog vooraleer ik aan deze rij kan beginnen word ik gebeten. Geen benul van wat. Geen beet te zien maar ik word onrustig. 't Begint te jeuken, ergens aan de binnenkant. De laatste rij moet blijven liggen tot morgen (geen regen in zicht). In de schaduw van mijn werkplaats ligt zeker het nodige om de jeuk tegen te gaan.

Der stoat geschreven en gedrukt da je moe scharten woar dat 'tjukt.

Wat mij gebeten had was opeens duidelijk. De 'nieuwe brievenbussen' eisten hun tol, zoals tollenaars dat plachten te doen. Ik moest kiezen: 'Drie is scheepsrecht' versus 'Two is company, three's a crowd'.
En ziedaar, mijn eerste keus was de juiste. De jeuk nam eerst nog toe maar na enkele uurtjes kon ik tevreden denken aan morgen om de 3de rij hooi op te halen


















(Elke gelijkenis met Darth Vader berust op puur toeval).

zaterdag 24 juni 2017

Nieuwe brievenbus #2

Op de achtergrond ligt 1 van de vele rijen hooi te wachten om opgeladen te worden.
Laat ze maar wachten. Bij deze hitte heb ik alleen maar lust om in gezellige ronde mij tegoed te doen aan een uitbundige couscous schotel en liters zoete muntthee.
Bij gebrek aan al dit schoons probeerde ik mijn kokende hersens af te koelen in mijn ateliertje, met een lauwwarm biertje, en een stuk brandhout.



donderdag 22 juni 2017

The long hot summer.

Op de nabij gelegen velden zie je lusteloze mais en evenzo lusteloze aardappelen.
De magere weiden zijn 2 weken vroeger gemaaid dan normaal (Sint Jan).
't Is heet, 't is droog, ook bij mij. Daar waar de mulchlaag zeer dik ligt (pompoenen en aardappelen) is er geen probleem. Waar er minder dik gemulcht kan worden moet ik gieten:
400 liter bronwater ofte 40 gietkannen - dagelijks.
400 slakken (naja, zo ongeveer, misschien slechts 200) verwijderen - dagelijks.
De aan(deel)houder wint.
Always look on the bright side of life.
Mijn nieuw insektenverblijf valt in de smaak. In 3 dagen zijn er al 46 kamers vast geboekt en betrokken.

Gelukkig moet niet alles gegoten worden. Bomen, struiken en kruiden komen goed terecht zonder extra water. Zo ook de wilde flora. En de teunisbloem.
Hoe mooi deze ook is, wegens haar grenzeloze uitzaai ging ik enkele jaren geleden radikaal tewerk. Hier en daar mocht er wel eentje blijven maar meer niet. Zo ook verleden jaar.
Naast mijn 6 rijtjes quinoa stond er één plant. Wegens de mulch kon zij zich niet zozeer uitbreiden maar ze vond wel plaats tussen de quinoa. Stel je voor: 6 rijen teunisbloemen strak in het gelid. Helemaal vanzelf. Ze benamen zich zó gedisciplineerd dat ik ze liet staan.
De nachtelijke fuifnummers (niet op de fotos) laten hun kans niet ontgaan.


       

                                            Voor wie zich nog herinnert:





maandag 19 juni 2017

Nieuwe brievenbus #1

Na een nogal lange periode mij onttrokken te hebben aan de dwang mijn doen en laten wereldwijd bekend te maken, voornamelijk omdat mijn doen en laten niet zo veel te betekenen heeft vergeleken met tal van bloggers die eerst en vooral iets informatiefs mee te delen hebben en ten tweede ook hun kennis op een zeer interessante wijze kunnen overbrengen, kon ik het vandaag niet laten om toch nog maar eens mijn vreugde aan een geslaagd, zij het bescheiden, projektje te delen.

Luchtkastelen bouwen kan wel iedereen en iedereen die luchtkastelen bouwt weet dat deze burchten met de eerste zware regenval ter aarde neigen. Ook mìjn kasteel moest eraan geloven. De gevolgen bleven niet uit: ik kon de hongerige klanten wel uitbundige maaltijden aanbieden maar onderdak moesten ze ergens anders vinden. Sad, very sad.

Er moest een nieuw hotel komen. Bescheiden, zonder crowdfunding. Eenvoudig, efficient en goedkoop, passend in zijn omgeving, gebouwd met wat ter beschikking is, i.e.: afval. Zonder bouwvergunning, onopvallend voor de buren.

En zie daar, waar een wil is en wat afval is ecotourisme mogelijk.
Nu nog wachten op hongerige, vermoeide, vrijwillige werkers.