zondag 21 augustus 2016

Bezoek.

Als je denkt de voorlaatste zondag in augustus eens lekker uit te slapen, vergeet het.
In bed blijven kan nog wel een tijdje, slapen is onmogelijk.
In de verte hoor je al de aankondiging dat vandaag kermis is in het dorp.
Al tamelijk vroeg begeven de dorpsmuzikanten zich op weg.
Het muzikaal parcours start in de dorpskern.
Dan splitst de blaaskapel zich in 3 groepen: ze hebben een lange weg af te leggen. Elk nestje in dit uitgestrekt landelijk gebied wordt bezocht.

Elk huis wordt getrakteerd op een hoempapaserenade. Als tegenprestatie stop je een kleinigheid in hun bedeltas.
Nadat ze mij bezocht hebben ...




























... zijn de buren aan de beurt. Traditiegetrouw staat aldaar de tafel gedekt.


















Na hun honger gestild en hun dorst gelest te hebben krijgen we allemaal nog een toemaatje.
Op naar de volgende.

Sympathieke jongens, sympathieke traditie.
En de muziek, naja.
Zolang de kermis niet ontaardt in een decadent Oktoberfest, voor mij niet gelaten.

maandag 15 augustus 2016

Have a seat, baby.

 Een van mijn omas verbleef in een rusthuis. Zij had een kamertje, bemeubeld met een tafeltje, een tweetal stoelen, een bed en een 'kakstoel'. Een 'privaat kamertje' was niet voorzien. Mijn oma was nogal zwaarlijvig en kon daardoor haar kamer niet vlug genoeg verlaten wanneer pressing matters presseerden.
Vers van de pers moest via die stoel.

Niet alleen omas van dit kaliber 'bezaten' zo een meubelstuk.
Toen Pampers™ de katoenen pisdoeken nog niet van hun heerschappij beroofd hadden 'bezaten' ook babies een kakstoel. Zij mochten, in tegenstelling tot de volwassenen, aan hun natuurlijke behoeftes voldoen aan tafel, tijdens het eten nog wel. O tempora, o mores.
Vermoedelijk werd onze kakstoel telkens weer verder gegeven aan de niet ophoudende babyboomstroom van neefjes en nichtjes. Waar ze uiteindelijk aangeland is weet alleen maar Joost.





















(Foto: http://www.marktplaats.nl)


De tijd en de daaraan gepaarde menselijke voortplantingsdrang stond niet stil.
De pampers overspoelden de markt en de ouwerwetse kakstoel incl. pispotje moest plaats maken voor de moderne kinderstoel.

Intussen is hier de tijd aangebroken om mijn zelf geknutselde kakkinderstoel van onder het stof te halen.
De tijd en mijn lieftallige niets ontziende kroost hadden hun tanden- en andere sporen achter gelaten. Een en ander moest zich onderwerpen aan een intensive chairwash. Zo goed het ging nam ik de stoel weer uit mekaar, gaf de afzonderlijke delen een facelift en verving kapotte onderdelen door nieuwe.
















"Have a seat, baby."









maandag 8 augustus 2016

Helter skelter.

Wie kent ze nog, de ouderwetse zelf gebouwde skelter go-kart?
Een plank, 4 kinderwagenwielen, een stuk touw en een namiddag knutselplezier.
Bij gebrek aan pedalen of een motortje moest je dan wel ergens een helling in de buurt vinden om aan Het Grote Rennen deel te nemen. De 'rampe' was daarvoor ideaal.
Op vlakke wegen had je hulp nodig van een vriend die de skelter duwde. De race werd nog veel leuker wanneer je door een fietser getrokken werd. Zo snel mogelijk, uiteraard.
Verkeersveiligheid was toen nog een vreemdwoord: zo een racer had geen licht, geen bel en ook geen remmen. Dit laatste deed je met je schoenzolen. En waartoe had je een helm, knie- en elleboogbescherming nodig. Crashlanden kon je altijd in de (toen nog bestaande) graskanten, met of zonder gracht (sloot). Een gezicht vol modder en een natte broek konden de pret niet bederven (tot je thuis kwam ...).

Tijdens een opruimaktie in de schuur viel mijn oog op 2 exemplaren die ik ooit eens bouwde in opdracht van Sinterklaas. Hij meende dat mijn opgroeiende peuters evenveel plezier zouden beleven aan zo een vehikel. En gelijk had hij.
Al vele jaren wachten zij op een nieuwe Jacky Ickx (en een nieuw laagje verf) in de hoop dat de nieuwste generatie er ook plezier aan heeft voordat ze de smartphone ontdekt.
















Mijn modellen hebben wel remmen
















maar zijn belange niet zo gesofisticeerd als onderstaande: