vrijdag 29 januari 2016

Opgepast. Dit is geen reclame.

Sorry folks, don't do it.

Ook zonder Menck's reactie(s) had ik gehoopt, en was zelfs overtuigd, dat mijn nieuw lief precies dát zou doen wat ik wil dat ze doet.
Het weer vandaag was brillant, om niet te zeggen: schitterend!
Een deftige slok energy drink, een goeie geut lubricatief, eens nakijken of haar spanning correct is en ... bbrrroemm.
Jawel. Alles scheen perfect te functioneren. Welaan dan. Geen getreuzel.
De eerste beuk haalde ik zonder moeite de poten van onder haar lijf. Een schone Dikke Berta lag daar gevloerd en moest aan mootjes gehakt gezaagd worden.
Bij gebrek aan een videoopname en ook wegens geen Youtube account kan ik jullie niet audiovisueel deel laten nemen aan dit operatief gebeuren. En dat hoeft ook niet. Voor zo een pak geweld mag ik geen reclame maken.

By Jove, koop nooit zo een zaag!
Ben je natuurbewust? Ecofreak? Bosromanticus?

Forget it!

Voor je het beseft heb je het Zoniënwoud herschapen in een dorre woestenij.
Eerlijk, dit apparaat kan zonder moeite concurreren met Viennetta.
 "One slice is never enough."







donderdag 28 januari 2016

Ze zaagt.

Zagen ligt in haar lijn. Ze is er voor gemaakt en ze doet het ook.
Vooral in de winter, als 't koud is.
Tijdens de zomer heeft ze ook van die dagen. En als ze niet zaagt dan staat ze daar, blinkend niets te doen.
't Is haar natuur. Als ze niets te doen heeft dan wil ze zagen.
Er is weinig aan te doen. Ik heb er mijn vrede mee. Ik leef er mee. Het is zelfs zo dat wanneer ik verwacht dat ze zaagt en het niet doet, om welke reden ook, ik ongerust wordt: wat mankeert haar! Maar van zodra ze wat energy drink genomen heeft of ik scherp haar bijtende kracht een beetje bij is ze weer de oude en ze zaagt verder.

Niet zo enkele weken geleden.
De eerste sneeuw was al weer weg en het vroor ook niet zó hard dat je niet buiten kon. Ze had eigenlijk moeten zagen. Ik was er ten volste op voorbereid.
Ze begon, en ik wist dat ze een tijd lang niet meer zou ophouden. Ik zet dan altijd mijn oorkappen op.
Ik wist dat ze vol energie zat en ze serieus wou toebijten.
Al vlug was er een verandering merkbaar. Door mijn oorkappen heen hoorde ik haar zagen maar ze beet niet. Ik voelde dat ze iets mankeerde. Ik wende mij tot haar en snoerde haar de mond toe. Ophouden, onmiddelijk!
Was zij nu werkelijk kwaad op mij, wegens die oorkappen? Ik werd toch een beetje ongerust! Ik voelde dat haar temperatuur geweldig gestegen was. Haar bijtende aard strandde op nul. Er was duidelijk iets aan de hand. Een nader onderzoek was hier zeker van doen.
De kliniek om de hoek zag geen noodzaak voor een zware ingreep. Een scheutje bio olie en zij ware weer de oude.
'k Was er niet gerust in.

En terecht. Enkele dagen later gebeurde precies hetzelfde.
Ik besloot een 'echte' vakman op te zoeken.
Diens verdict: hopeloos, geen redding mogelijk. We kunnen er nog een beetje aan dokteren, op eigen kosten, maar haar helemaal weer op gang brengen zit er niet meer in.
'k Moest mij nu toch eventjes neer zetten.
Wat kon ik doen? Hoe moest ik verder? 'k Was zó met haar vertrouwd dat ik zonder haar niet verder kan.

De gevoelens moesten zich aan de logica onderwerpen.
Ik deed wat elke  viriele man doet: haar laten staan en een andere zoeken!
Ene die kan zagen en ermee ophouden als ík dat wil.
Voilà!







zondag 24 januari 2016

Ongeduld

Eerst kwam de sneeuwman

Daarna de vriezeman

Alles nog eiwit

En geen dooier in zicht.



zondag 17 januari 2016

Grumpy Gramps

Het is er!
Het! (n.)
En HET is  ♀ (v.)
Na een statistisch correcte draagtijd, een 'normaal' gewicht en dito lengte hebben de heren geneesheren vastgesteld dat de kg/m/s overeen komt met het statistisch optimale.
De heren hebben ook vastgesteld dat een wormvormig aanhangsel (primair geslachtskenmerk) ontbreekt ('k bedoel: niet aanwezig is) en hebben HET kindje geklassificeerd als ♀ (v.)
Secundaire geslachtskenmerken waren nog niet dermate aanwezig.
Een chromosomenonderzoek (xx - xy) hebben ze nog niet uitgevoerd.
HET (v.) heeft wel al een nummer en kan dus aanspraak maken op kindergeld. HET (v.) kan een identiteitskaartje krijgen (zonder dewelke HET helemaal niet kan bewijzen dat HET echt bestaat).
Gelukkig weten wij dat HET (m., v., n.) bestaat en het is ons conchita worst wat de Heren bepaald hebben.
Voorlopig krijgt ZIJ (v.) roza kleertjes tot we merken dat hij liever blauw draagt.




zondag 10 januari 2016

Liefde is ...






















... om 's zondagsmorgens om 3h15
uit zijn warme nest te kruipen
om haar naar het dichtsbijgelegen station,
dat 65km verderop ligt, te brengen
omdat een spoorgedeelte voor de volgende zes maanden buiten bedrijf zal zijn,
waarvoor hij dan een uur heen en een uur terug moet rijden
en weer thuis aangekomen hij vanwege een brullende maag
er niet eens moet aan denken om nog een paar uurtjes te dommelen
terwijl zij,
tijdens haar treinreisje,
in een verwarmd compartimentje,
nog gemakkelijk een drietal uurtjes de oogjes kan sluiten ...




... vooraleer ze nog net op tijd op haar werk aankomt.


donderdag 7 januari 2016

Tee Pee Challenge.

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om deze handschoen aan te nemen. Besmettingsgevaar, weet je wel. O Fortuna!
Mijn persoonlijke lijfarts meent dat er niets aan de hand is. Mijn huiseigene psycho-anal-ist ziet het iets dieper. 'Er uit laten' moet ik. Maar hoeveel moeite ik mij ook geef: telkens wanneer ik probeer om een reisbeeld van tussen mijn oren te scannen (want daar zitten de meeste) en het er zo uit te laten zegt mijn PC: 'error - this machine does not support your stupidity'. Ik moet dus een nieuwe printer kopen met een deksel dat over mijn dickhead past.
Doe ik niet! Ik haal mijn sinds  +35jaar op meerdere vochtige zolders levende dias uit een min of meer beschimmelde kartonnen doos om te zien of er eventueel non biodegradable exemplaren tussen zitten waarrond ik dan de zuiverste nonsens kan spinnen. Als laatste sterft de hoop. Een hoop die heroplaait wanneer mijn nog zoveel jaren oudere Liesegang A33 multo vivace con brio te kennen geeft dat er met haar nog helemaal niets aan de hand is.


















TP werpt een handschoen en ik werp een dobbelsteen. Alea jacta est.
Maar!
Ik kies een random diaatje uit 1 van die metalen koffertjes. Wit naar voor en grijs naar achter? Of omgekeerd en ondersteboven? Soit. In de projector daarmee en we zullen zien. Zelf was ik ook zo ondersteboven dat ik bijna vergat mijn gepensioneerde silverscrean aan deze happening deel te laten nemen.
Ik weet niet hoe ik sociaal en ethisch dan wel religieus correct god en al zijn engelen naar de duivel mag wensen. Mijn at random gekozen diaatje is inderdaad geïnfecteerd. 'k Had die handschoen niet eens mogen aankijken begot.
Maar nu heel die cinema de woonkamer verdrongen heeft kan ik evenzogoed eens nakijken of ik eventueel te doen heb met een photoepidemic invasion.

Epidiademic! Onmogelijk om een representabel random fotootje te presenteren. Maar misschien hebben er zich toch enkele verschuild om die epidemie te ontgaan. Hopelijk.

'Reisfotochallenge'
Eerst nú begrijp ik wat TP bedoelt.




zondag 3 januari 2016

Het daget uit ...


















Niet dat ik er een gewoonte ga van maken maar in dit geval kon ik niet vermijden een traantje weg te pinken als ik ten gevolge van Narda's verhaal aan mijn oude kameraad moest denken en besloot toch maar een verhaaltje het heelal in te zwieren.
32.000km lang heeft mijn gezegend achterste verbracht op haar brede rug. Tot ik het hobbithol vond alwaar een woelmuizenier kon hopen de tweede helft van zijn aards bestaan te slijten.
32.000!! en daarvan de meeste in de regen, de gietende regen, de zuipende regen!
Hoe dikwijls heb ik geprobeerd om mijn helm tot over mijn schouders te trekken om te verhinderen dat de zeikende regen onder mijn halsdoek tot in mijn broek zou lopen.
Hoe dikwijls heb ik mijn doorweekte handschoenen van mijn nagenoeg dood gevroren vingers getrokken en geprobeerd ze toch een beetje droog te krijgen aan een handdrogertje in een openbaar wc, aangemoedigd door empatische bikers.
Hoe dikwijls kon ik het versnellingspedaal met mijn intussen gevoelsloze tenen nog met moeite bedienen.
Na 1 van mijn vruchteloze ritten gaf mijn ex-biker schoonzus mij extra kousen en een paar zware plastieken bikersbotten. Mijn voeten bleven weliswaar droog maar die dingen waren zó lomp dat ik niet kon weten of ik een andere versnelling ingelegd had of niet. Slechts de reactie van de motor en het aanvoelen van de machiene zelf konden relaas geven over mijn al dan niet gelukte poging. En de regen geselde mij meedogenloos verder.
800 km later kon mijn stijve karkas zich op zijn meer dan welgekomen bed laten neerploffen.

Het jaar daarop ging de zoektocht verder. Gelaarsd en gespoord besteeg ik, onder een grijs dreigend wolkendek, mijn makker. De astronautenbotten zouden heel zeker van pas komen. Zeker weten. Nog geen uur was verstreken en de eerste druppels maakten van mijn vizier een kaleidoskoop. Maar hoezeer de hemelssluizen zich ook zouden openen, wat ze ook dit keer weer deden, mijn voeten zouden droog blijven. Ja salut.
Ergens moest het water een kleine opening gevonden hebben tussen mijn broek en laarzen. Mijn grote teen van mijn linker voet begon een beetje koud aan te voelen. De koude breidde zich langzaam uit van grote, via midden, tot kleine teen. Vanwege geen ruitewissers op mijn helm en door mijn wapperende broek kon ik niet zien via welk lek het water zich een weg baande.
Niet alleen begon mijn linker voet behoorlijk koud te worden, ook mijn rechter voet moest een onvermijdelijk voetbad ondergaan.
Na een oneindig aantal kilometers kwam er een tankstation in zicht waar ik tijdelijk aan de regen kon ontkomen en droge schoenen kon aantrekken.

Onder het afdak van de benzinepomp parkeerde ik mijn makker, steeg af en wilde ik mijn beide waterbekkens controleren.
Moest ik nu lachen of huilen?
Mijn ruimtelaarzen waren voor 80% verdwenen! Weg! Behalve de zolen en een paar flarden rode plastiek was er van dit schoeisel niets meer over. Ouderdom, wind en regen hadden deze bikersrelikwiën herleid tot pure herinnering.
Verdomd als 't nie waar is!