zondag 28 februari 2016

'k Moet er nog een titel voor vinden.

Eigenlijk ben ik helemaal geen fan van challenges, uitdagingen, handschoenen oprapen enz... behalve wanneer ik het de moeite waard vind zoals met voetbalhooligans uitgaan en de boel niet aan diggelen gooien. Maar dan vinden zíj dat niet leutig.
Een klein logje schrijven over 'muziek van toen je nog niet eens geboren waart' klinkt dan toch zeer interessant.
Aldus wil ik dan toch voor die ene keer Tiny's uitdaging aannemen:


Noem het een tag, noem het een stokje, noem het gewoon een zot idee. Ga eens op zoek naar een liedje van een hele tijd geleden. Zo lang geleden dat je zelfs nog niet eens geboren was. Maar toch blijft het hangen, vind je het mooi of net niet – dat kan ook.


Niet dat ik me veel herinner van wat vóór mijn geboorte gebeurde, wenn überhaupt.
Van wat daarna zoal gebeurde zijn toch nog enkele muzikale flarden blijven hangen.
Elke morgen werd ons huis, terwijl mama bezig was met stof wissen, stofzuigen, de vloer cireren, mijn kakdoeken verversen, eten voorbereiden, een winkellijstje maakte, haar eigen cigaretjes rollen met 'Welta', vervuld met de heerlijkste Radio Luxemburgse 'Arbeidsvitaminen' waarvan ik mij niet veel meer kan herinneren (Deo gratias).


Mijn ma was in de wolken en ik heb nooit geweten of Welta eigenlijk geen illegaal cannabisprodukt was.
So what. Moeder zong. Wie zal er ons kindeken douwen; Onze Lieve-Vrouw van Vlaand'ren; en meer van dat ongerief. Haar repertoir was onuitputtelijk. Maar meestal neuriede ze zodat ik de teksten niet verstond.
Eerst bij de nonnen leerde ik enkele van die teksten verstaan en begrijpen.
Het belangrijkst lied leerde ik kennen op de lagere basisschool van Sint Jozef (God hebbe zijn ziel).

Zo in het begin van de Fifties waren Marlene Dietrich en Edith Piaf wel zeer populair, maar daar was er dat éne lied, de hit aller tijden. Geschreven meer dan een eeuw vóór mijn geboortedag.
Het stond zelfs op het muziekprogramma van mijn katholieke lagere school.

Hemelse muziek en de lyrics waren poezie van het zuiverste water. Eerlijk.

Hoe groot mijn verbazing en vreugde dat dit lied ook in de staatsschool, waar ik noodgedwongen heen moest, ook gespeeld en gezongen werd. Niet alleen dát: elke eerste donderdag van de maand kwam de ganse schoolgemeenschap samen op de 'speelplaats', een met dallen toegebotonneerde vlakte waar er nog niet eens een 'Eerste hulp bij breek je poten'-kast aanwezig was, en zongen luidkeels dit lied, mijn lied, waarvan ik elk woord, elke lettergreep, uitwendig kende. Zelfs de Hoofdleraar deed mee. Deze heer was nog enthousiaster dan ik zelf. Hij zong uit volle borst, of wat daar nog van over bleef, en ondersteunde iedereen die nog problemen had met de tekst met dirigerende hand. Voornamelijk met duim en wijsvinger.

En zelfs nu nog, bijna anderhalve eeuw later, kent iedereen dit lied.

Voor worst, voor frieten en voor vet,
(bis)
rettettettet.




Iedereen? Wel ja ... Bijna iedereen.

































6 opmerkingen:

  1. Ik kan het hooguit neuriën. En dan nog slechts als ik een paar glazen teveel op heb. Sire, ben ik wel een echte Belg?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ah oui, euh, monsieur Menck, vous êtes un (schl)echte belsch indeed! Maar aankesien vous het neuriën kunt tout est pardonné.
      Et (entre parenthèses) nicht zuviel zoifen hé?

      Verwijderen
  2. Er was eens een schilder die symbolisch "België" moest schilderen... Na een lange tijd kwam hij een doek afleveren met een netjes in tweeën verdeeld doek, aan de ene kant allemaal blote vrouwenborsten, aan de andere kant allemaal appelen... Toen men uitleg vroeg, klonk die als volgt: Als een Vlaming het volkslied moet zingen, zingt hij steevast: "tettettettettettettet..." en een Waals zingt steeds "pommepommepompompom..."
    Verder hoeft geen commentaar !
    Och ja, ik hoor tot de generatie die dit moest van buiten leren, en ik ken het nog steeds, alsmede een paar versies die heel oneerbiedig zijn... "Een ouden aap stond zijn kloten af te schuren, met schuurpapier, papier van nummer vier. Hij vroeg aan mij wilde gij mijn kloten schu-uren, ik zei'm vlakaf: schuur zelf uw kloten af..." tommetoch, zo maar openbaar op internet...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De enige afwijkende versie die ik ken is 'de ezelversie'

      Verwijderen
    2. O dierbaar België, den ezel kan niet schijten,
      want zen hol is toegeplakt mè kol.
      de koning zei: ik zal er is in bijten,
      de koning beet, den ezel liet een scheet.

      Verwijderen
    3. Als ge geen echte Belg zijt, dan toch zeker een echte Vlaming.
      Wedden dat ge 'Zie je van Bruhhe, zet je vanahtere' kent.
      'k ga toch voor 't zekerste mijn PC instellen op +18, mij dunkt ;-)

      Verwijderen