woensdag 29 april 2015

Woelmuizen (h)ier.

Scenario 1. In de tunnel stonden 20 tomaten, elk 30cm hoog. Mei was voorbij. Mijn tomaten konden naar hartelust verder groeien en gedijen zoals tomaten dat nu eenmaal doen.
Elke morgen vond hetzelfde ritueel plaats: de deur van de tunnel open stellen zodat de vochtigheid kon ontwijken en de temperatuur niet al te hoog opliep. Daarna de planten gieten zodat ze verzadigd hun dag konden genieten. (Ik had het permanent-mulch-systeem toen nog niet ontdekt.)
Zo ook begaf ik mij op een mooie junimorgen richting tunnel om mij al voorbarig te verheugen over de tijdens de nacht toegenomen grootte van mijn liefdesappeltjes.
Voorbarig? Al te voorbarig.
Mijn voorbarige vreugde werd als door Thors' hamer getroffen. Een akute perplexiteit maakte zich van mij meester.
Mijn tunnel stond leeg. Leeg! Alle tomaten waren verdwenen. Noch stengel, blad noch bloesem waren te bespeuren.
Behalve ééntje. Eén blaadje tuurde nog uit een kuiltje naar boven. Het was dan ook de enige plant die ik kon redden. Langzaam kon ik de drenkeling uit zijn zeer benarde situatie bevrijden.

Scenario 2. Mijn 4 komkommerplanten zagen er rooskleurig uit. Beter gezegd: donkergroenkleurig. De weddenschap kon beginnen. 20:1 dat ze mijn tunnel overwoekeren en tonnen komkommers produceren.
Maar ook hier sloeg het noodlot onontwijkbaar toe. Dag na dag verdween er een volledige plant zonder ook maar één spoor achter te laten. In de hoop toch nog de laatste plant te redden bond ik haar vast aan de leidraden om de volgende ochtend alleen nog een stukje snoer terug te vinden.
Woelmuizen! %$§*@#de woelmuizen!

De daarop volgende jaren omgaf ik de wortelkluiten met een stuk gaas. Deze barrière was voor die krengen een permanente hindernis.
En dus namen ze dan maar genoegen met de vroege worteltjes.

Ik had ooit wel eens gehoord dat Kruisbladige Wolfsmelk (Euphorbia lathyris) die dieren op afstand zou houden. Toch wilde ik mijn tunnel niet vol hebben met deze plant. Een andere methode ware knoflookaftreksel in de gangen gieten.
Aldus dacht ik dat knoflook telen ook wel eens kon helpen. Als dat niet werkt kan ik tenminste de bollen oogsten.
En ziedaar: mijn komkommerplanten en tomaten worden niet meer belagerd hoewel er nog steeds een muis woelt, zeker weten. Het komt er op aan de knoflook op strategische plaatsen te planten.

Scenario 3. Mijn drie rijen aarbeien groeien weelderig, beschut door gaas. De reeën zijn er verzot op en wachten niet eens tot de vruchten rijp zijn.
















Tussen de rijen heb ik in de herfst knoflook geplant maar niet over de volledige lengte.
















De aardbeien waartussen geen knoflook staat zijn verdwenen, op enkele exemplaren na.
















Hiermee is wel geen sluitend (wetenschappelijk) bewijs geleverd dat knoflook woelmuizen op afstand houdt.
Het beest is nog niet uit mijn tunnel verdreven en is thans verhuisd naar de overkant waar geen knoflook staat.
Mijn plan voor volgende herfst staat al vast!

vrijdag 24 april 2015

Ik Plantte Ne Keer Patatten. (herhaling)



't Is weer zover: patattentijd.
Voor de laatkomers die voorafgaande plantedities gemist hebben volgt nog eens een beknopte beschrijving van een eerder ongebruikelijke methode om zonder rugbrekend werk aardappelen te planten (of heet het poten?).
Je kan ze ook gewoonweg 'leggen'.
Zo heel gewoon is deze methode eigenlijk niet waardoor ze in de gangbare tuinliteratuur dan ook niet vermeld wordt. Schade eigenlijk. Ze bespaart zóveel werk en energie en je rug is er je dankbaar voor.

Of je gaat telen op een 'proper' stukje grond of op een grasveld: laat de spade en hark in de schuur staan. Je hebt helemaal geen tuingereedschap van doen hoewel een schop en een hooivork de taak nog een stuk gemakkelijker kunnen maken als het aardappelperceel van beduidende grootte is.

1. Breng compost op die plaatsen waar je je potertjes wil hebben. Of je dat doet op rechte lijnen of liever kris kras door elkaar is van ondergeschikt belang. Laat wel genoeg plaats zodat je later tussen de planten kunt komen om de eventuele lieve coloradokevertjes een bezoek te brengen en nog wat hooi aan te brengen.
















Alle groen laat je staan. Ook gazon.
















2. Leg de zonneknolletjes op de compost.


3. Bedek het geheel met een dikke laag hooi.

















3 ladingen los hooi voor 100m²
















4. Ga naar je luie stoel en kijk hoe je buurman zich kapot zweet.



Updates.

29 mei
Zoals verwacht schoot het kweekgras sneller door dan de aardappels.





















Met de mestvork hef ik het hooi op en leg het boven op het kweekgras.
Jammer genoeg moest ik vast stellen dat zelfs de dikke hooilaag de  late vorstschade niet kon vermijden. Hopelijk komst alles toch nog goed.
Voorlopig ziet het aardappelveld er zó uit:




















9 juli
Het hele perceel ziet er hopeloos uit.


















Maar geen nood.
Er wordt nog eens nagemulcht, als zonnebril voor de nieuwe knolletjes.

Het kweekgras wordt voor het grootste deel onder het hooi plat gedrukt.

















De volgende stap:



zondag 12 april 2015

Vandalisme!

Hopelijk worden deze vandalen vlug bij de lurven gevat en gedwongen de aangerichte schade te herstellen.
Deze blogpost publiceer ik zonder de  toestemming van de blogauteur gevraagd te hebben in de mening verkerend dat alle middeltjes kunnen helpen om aan dergelijke schanddaden paal en perk te stellen.
Jonge mensen engageren zich om hun wereld groener te maken en dan krijgen ze dit:

De blogpost kan je hier lezen.