woensdag 31 december 2014

Liefste meter, beste peter, ...

...hoe meer da je geeft hoe beter. 
Geef j' een kluute, 'k smieten 'em deur de ruute. 
Geef j' een frang, 'k geven 'em aan een oede madam. (*smak, pataat*)

Wie kent ze nog, de 'in schoonschrift' geschreven Nieuwjaarsbrieven. "Mama, ik moet 
20 frank meebrengen voor mijn nieuwjaarsbrief". Daarna deze beste voornemens ergens 
verstoppen zodat mama en papa, meter en peter, bomma en bompa vol verrast kunnen 
luisteren naar je (jaarlijks) zorgvuldig ingestudeerde bedelbrief. 

"Jouw lief (klein/pete)kindje ..."























Vandaag de dag kunnen we calligraphie gewoon vergeten. Dat duurt veel te lang. We tippen onze teksten. Bij voorkeur met afkortingen: IU, CuL8r, ...
Voor mij niet gelaten. 
Schrijven is een schone zaak en brengt het mensdom veel vermaak. 
You're kidding. Eén foutje schrijven en de zaak is om zeep.
Het mooie aan deze schoonschrijverij was de kapotte pen voorzien van een papieren vleugeltje en het geheel naar de meester zijn kop te laten vliegen.
Wíé wás dat !?#*&%*?“

Hoe mooi het ook was, ik stuur mijn Nieuwjaarsbrief nu ook digitaal.
(Maar eerst op nieuwjaarsdag openen!)





 Uw liefste blogvriendje,
Woelmuizenier.


Enjoy. (Full surround en zo luid je maar kan).




                                                



donderdag 25 december 2014

Mr. and Mrs. Davidson, I presume?


Mijn huiseigenaar verkocht kerstbomen uit zijn eigen bos. Heel zeker waren dat uitgedunde bomen en niet afkomstig van een monocultuur kerstplantage. Mij en zijn andere huurders schonk hij jaarlijks de mooiste en grootste boom die nog in huis paste. Onze geschonken boom werd niet van heinde en ver aangevoerd en werd ook niet na de festiviteiten via een massabrandstapel zinloos in de lucht gejaagd. Met mijn kerstboom was er eigenlijk niets aan de hand. Toch had ik besloten niet meer mee te doen met de 'Plant en gooi weg kerstboom traditie'.
Dit geschenk verweigeren was over de Rubicon springen. Mijn verhuurder was wel iets teleurgesteld maar hij begreep.

Mijn diy-kerstboom is nu aan haar 19de jaargang toe en heeft intussen een paar 'naalden' verloren.

Het centrum des gebeurens is het (heirloom) stalletje.



















De herdertjes lagen (staan) bij nachte.











Drie koningen kwamen met (hier zonder) enen ster.












Gloria in excelsis deo.



Happy Christmas, all ye faithful.


maandag 22 december 2014

Waanzin!

Het mag op 22 december in de Lage Landjes misschien nog normaal zijn; op 50°N11°E
en 340m NN is het dat niet meer.

klimrozen















rood peperboompje














sneeuwbes

vrijdag 12 december 2014

Voedersilo

Je vindt ze te geur en te kleur. Ze zijn te koop in allerlei vormen. Ze gaan van zeer goedkoop tot heel duur. Voor elk wat wils.
Alternatief slingeren er enkele gratis exemplaren gewoon ergens rond.
Het stormweer van de voorbije (en ook toekomstige) dagen nodigt uit om zelf een voedersilo in mekaar te knutselen.

Bij het ontwerpen van het nu volgende masterpiece  schoot ik gewoonweg 'uit de heup'.
I.e.: neem een stammetje brandhout (ca. 60cm) en zaag aan 4 zijden een plankje af van ong. 2à3cm dikte.
3 van deze plankjes halveer je. Zaag ze op een uniforme breedte (ca. 7cm) onder een hoek van 60° zodat je daarmee een 6-hoek kunt vormen. Het 4de plankje dient voor de landingsplaats en het dak.












Deze zijwandjes worden aan een 6-hoekig stukje hout vastgenageld.





















Boven de restaurantdeur, gemaakt met een gatenzaag voor de boorstandaard, wordt een stukje berkentriplex ingewerkt. Dit moet dienen als 'flow stop'. Achteraf bleek dit niet werkzaam te zijn en heb ik er een vertikaal plaatje tot een 2-tal cm boven de bodem aan vastgemaakt.

Aan de bovenkant wordt het geheel samengehouden met een stuk berkentriplex.


















Een eenvoudige landingsstrip ...

















...  en een afneembaar dak ...























... ronden het geheel af.


















De eerste gasten mogen komen.

(Alle fotos zijn aanklikbaar voor groter)




donderdag 11 december 2014

Geen roet in het eten.

           Hoor, wie klopt daar kind'ren?

Vooral op die momenten dat je nog niet aan de winter denkt staat de realiteit opeens nolens volens voor de deur en er is geen ontkomen aan. Een realiteit die zich niet laat tegen spreken, laat staan dat hij zich laat wegsturen. Plichtsbewust en onvermeidbaar onvermoeibaar drukt hij ons met de neus op de feiten. En dit niet slechts éénmaal. Drie keer zelfs. De eerste keer vóór de winter, dan nog eens tijdens en tenslotte ná de winter.Of je hem wilt of niet.
Roet in het eten?

           't Is een vreemd'ling zeker?
           Die verdwaald is zeker?

Integendeel. Hij is een welgekomen gast die zijn best doet zodat er van roet helemaal geen sprake kan zijn. Zoals Sinterklaas , neen, zoals Zwarte Piet balanceert hij op de daken. Geen enkele schoorsteen laat hij onbezocht:  de obligatorische schoorsteenveger.  In plaats van cadeautjes naar beneden te gooien laat hij zijn stalen bol met draadborstel naar beneden en verdwijnt dan in de kelder. Daar verzamelt hij het resultaat in zijn Pieter's zak en deponeert het goedje op de komposthoop. Zijn korstondige aanwezigheid laat geen enkel spoor na behalve zijn altijd aanwezige vriendelijke glimlach (en de rekening).
Een vuile job?

































[Foto: Carl Herpels]