dinsdag 27 mei 2014

't Is weer van dat.

Als ik schrijf dat het weer dit jaar nogal contrarie is trap ik heel zeker een open deur in. Maar na de langdurige droogte kwam dan eindelijk de aprilse-grillen-meimaand. Overspoeld was ik hier niet. Geen zondvloed, geen schade (deo gratias). De laatste week dan toch weer een hittegolf zodat de jonge aanplant, niettegenstaande de dikke mulch, toch moest gewaterd worden. In de omgeving wordt er volop gemaaid. Veel vroeger dan normaal. De boerencoöp hoopt allicht op een 2de snit. Haar ca. 2000ha gras (silage) is nog niet gans binnen, komt de o zo begeerde regen. Ik verheug mij ook. Maar niet lang. Ik had te vroeg viktorie gekraaid.
Ze zijn er! Zachte regen, zeer milde temperaturen en valavond. Party time.
Ik ben ook tegen jacht en slacht. Maar ze gaan te ver.Gewapend met met mijn akkuschijnwerper en snoeimes wordt de jacht geopend. No prisoners! Ze zitten op bijna al de jonge koolplanten, bonen, pompoenen, courgetten, lupinen, kaasjeskruid, asters, strobloemen, echinaceas, ligularia, peterselie, sla, etc, etc,..  100den planten kontroleer ik. De zachte regen valt verder. 'k Heb 2 uren licht ter beschikking. Mijn verslijmd mes wordt stilaan bot door de zandgrond. Ophouden mag ik niet. 'k Voel mij zoals in 'The Road'. Verder, alsmaar verder. En ik weet: morgen is 't weer van dat.
Survival of the fittest. En zij zijn werkelijk fit. Ze laten niet na. In horden komen ze vanuit de omliggende weiden. Als ik door de deur stap kan ik ze al ruiken. Escar-GO. Maar ze gaan niet. Ze blijven komen. Het plezier van de tuinier! (John Seymour)

















woensdag 21 mei 2014

Hebban olla uogala nestas

- Wat doet den dien daar?
- Hij kijkt naar ons bouwsel.
- Waarom? Doen we iets verkeerd?
- Hij is waarschijnlijk nieuwsgierig en wil zien hoe wij dat doen. Dan doet hij dat na en laat zijn      uitvinding patenteren.
- Zíjn uitvinding? Wij doen dat toch al duizend jaar zo.
- Maar we hebben dat nooit gepatenteerd.
- Of mogen we hier misschien niet bouwen omdat dat hier zijn eigendom is?
- 'k Weet nie. Zijn eigendom was voordien iemand anders' eigendom en zal ook wel in de toekomst       van iemand anders zijn.
- De wereld is toch van iedereen? En ook van ons!
- Wij zijn hier geen baas. Theo is de baas en hij zegt wat mag en niet mag. Niemand heeft Theo ooit    gezien maar iedereen gelooft dat hij daar is. De mensen vechten wel konstant omwille van hun eigen  Theo hoewel ze eigenlijk niet weten wie hij is. Maar Theo heeft ervoor gezorgd dat wij weten wat we te doen en te laten hebben. Daarvoor heeft hij een belangrijk boek geschreven.
- Dan moeten we dat eens lezen.
- Ach, dat kunnen wij niet verstaan. Da's alles hebreeuws en grieks. Gelukkig zijn der daar een paar  geleerden die het verstaan en ons vertellen waarom het gaat. Samengevat staat daar in weinige  zinnekes wat mag en niet mag. Sommige dingen staan er zelfs 2 keer. Maar die mensen verstaan dat nog altijd niet: dat ze hun vuile boel moeten opkuisen! Aan onkuisheid heeft Theo een hekel.
- Denk je dat hij dat hier gaat nadoen? Die gasten bouwen toch niet rond?
- Natuurlijk niet. Ze bouwen liever vierkant. Rond bouwen doen ze alleen als 't gevaarlijk is, zoals tunnels of kerncentrales. En met  vierkant bouwen kunnen ze alle richtingen uit; in de lengte, de breedte en vooral in de hoogte. Zo  passen er meer kubuskes in hun blokkendoos. Ze noemen  dat zelfs 'architectuur'. 'k Heb ooit eens  gelezen dat 'archè' koepel betekent en 'tectuur' wil zeggen  bedekken. Laat ze maar doen. En  natuurlijk kunnen ze niet alles naast mekaar bouwen. Dan hadden ze geen plaats meer voor  biodiesel.
- 'k Had toch liever dat hij niet zo op mijn vingers kijkt. Misschien zouden we hier zo'n plakaat  "Verboden de werf te betreden" opstellen.
- Kijk eens naar dat goedkoop leesbrilleke op zijn neus. Hij kan dat toch niet lezen. En zolang hij ons  met rust laat.
- Hopelijk. 'k Heb al van collegas gehoord dat 'eigenaars' je gewoon weg uit de lucht schieten omdat je een paar van hun miljarden kersen eet of omdat er een op het dak scheet.
- No worries mate, bij hem kunnen we eten wat we maar willen, zelfs wat op de grond ligt. Geen risico dat  we vergif slikken. Kom, gedaan met pauseren. Mei is bijna voorbij voor dat ei.



































Toch maar een landingsstrip aangebracht


dinsdag 20 mei 2014

Insektenhotel

Meer en meer vinden insektenhotellekes intrek. In alle vormen en kleuren zijn ze te koop. Niet alleen bieden ze een onderkomen aan onze bestuivers (gesteld dat ze ook voedsel ter beschikking hebben), ze hebben ook een tuindecoratieve functie. Daarenboven strelen ze ook een beetje de trots van de innovatieve tuinder die er zelf een gebouwd heeft.
Als je die steeds meer toenemende hotelbouw een hype kunt noemen dan is het zeker een positieve hype die hopelijk nog veel navolging krijgt.
Ik ben dan ook eens zelf aan de slag gegaan. Mijn model is wegens zijn formaat wel niet geschikt voor kleine stadstuintjes of balkon maar de grootte kan natuurlijk aangepast worden.

Voor de bouw gebruikte ik
- 4 stevige palen die ik ca.30cm diep in de grond stak en verbond ze met snoeihout


















- aan de achterkant bevestigde ik een dubbele laag kippegaas met daartussen een dikke laag hooi.


























- bovenop kwam een dak bestaande uit een stuk rondhout, 2 afval plankjes, 2 stukken teerpapier en   enkele dakpannen


















- na het geheel opgevuld te hebben met allerlei 'afval' kon ik tevreden zijn met mijn kunstknutselwerk


















Zorg er wel voor dat een bouwwerk van dit formaat stevig verankerd wordt. Een zachte doorweekte bodem en een stijve bries konden het volgende bewerken


(klik op een foto voor de diashow)

zondag 18 mei 2014

Nog meer kiespijn

Ik ben een expat. 28 jaar geleden heb ik België verlaten. Niet dat ik het daar zo verschrikkelijk vond. Ik ben niet weggelopen. Ik ben gewoon ergens anders heen gegaan. Een beetje avontuur. Eens iets anders doen. Ik deed eigenlijk altijd iets anders. En dan besloot ik dat 'iets' anders ook eens 'ergens' anders te doen. Of ik ooit zou terug keren? Wie weet.
Gek genoeg bleef de belgische staat mij beschouwen als een belgische 'onderdaan', een ONDERdaan! Ik had en heb mij nog steeds te voegen zoals de belgische staat dat wil. Ik heb nog steeds een belgische identiteitskaart, afgeleverd door een belgisch instituut in het buitenland. Mijn nationaliteit is: Belg. En gezien ik Belg ben moet ik, zoals alle Belgen, naar de stembus.
Tot groot ongenoegen van Belgen die menen dat emigranten die in België geen belastingen betalen geen stemrecht zouden mogen hebben. Ik moet dus mijn smoel houden.
Juist. Ik heb geen benul meer omtrent belgische politiek. Het is belachelijk dat ik een stem moet uitbrengen omtrent personen en aanbelangen waarover ik helemaal niet meer op de hoogte ben.
Maar stel dat ik wél nog op de hoogte ben van wat daar in O Dierbaar België gaande is. Stel dat ik het nog altijd belangrijk vindt wat er in België gebeurt en wie over deze gebeurtenissen de scepter zwaait.
Neen. Alleen die hier wonen en bijdragen durven mee beslissen!
Inderdaad zou ik het ook niet aanvaarden als mijn buurman zich bemoeit met míjn familie. Hij moet zich daar uit houden. Wat bij mij gebeurt gaat hem helemaal niets aan. Ik bemoei mij ook niet met zijn affaires. Wat kan mij dat schelen als hij zijn afvalplastiek verbrandt. Het is toch zíjn plastiek. Wat kan het mij schelen als hij hele dagen naar keiharde muziek luistert. Dat is zíjn smaak. Wat kan het mij schelen dat hij zijn vrouw verkracht. Ze is toch zíjn vrouw. Ik moet mij daar niet mee moeien. Elk het zijne en ik het mijne.
In het (voor mij althans) buitenland naar de stembus gaan? Zot zeker.
Ik bemoei mij toch ook niet met de politiek in Noord-Korea. Kan mij dat schelen als deze blog door de NSA meegelezen wordt. Gaat het mij wat aan als de Japanners op walvisjacht gaan. Heb ik een probleem als mijn buurlanden nog meer atoomcentrales bouwen. Is het mij niet om het even waar mijn diesel vandaan komt. Mij valt juist te binnen dat ik eigenlijk Médecins sans Frontières niet meer moet ondersteunen. Wat gaat mij dat aan. Laat de chinesen verstikken in hun smog. Hún smog.
Ik betaal daar geen belasting en hoef mij daar dus niet te moeien.
Ik hoop dat de belgische daklozen en bedelaars wél stemrecht hebben (maar dat gaat mij natuurlijk niks aan).

Misschien ga ik toch nog naar 't klooster en trek mij van niets meer aan.

vrijdag 16 mei 2014

Kiespijn


Volgende week is het weer zo ver. De stembussen worden opgesteld. Allen daarheen.
Of je het wil of niet.
Ik wil wel als 't niet zo ver was.
Onder het welwillend toeziend oog van Mr. Martens IV heb ik toen het heilig land der va-h-ad'ren verlaten. Sindsdien ben ik een 'buitenlander'.
Gisteren arriveerden mijn verkiezingsdokumenten.





Nu weet ik wel hoe ik het moet doen, blijft alleen nog de vraag wàt of wie.

.
12 'buitenlandse' partijen waarvan ik er slechts enkele ken.
285 'buitenlandse' volksvertegenwoordigers waarover ik helemaal niets weet.
Een kieskring waar ik eigenlijk niet lang gewoond heb.

Hoe zou ik daar een mening over hebben?
Ik lees liever leuke blogs dan 'buitenlandse' kranten.
Maar als ik dan toch moet kiezen dan wil ik dat toch graag doen in overeenstemming met mijn politieke/sociale visie en niet volgens een pronostiekprincipe.

Something's rotten in the state of Denmark.

'k Ga mijn best doen.
Voor vorst, voor vrijheid en voor recht.
Voor worst, voor frieten en voor vet,
rettettettet.

P.S.: een rood potlood en een retour postzegel waren niet meegeleverd.

woensdag 14 mei 2014

Chicken McVeggie

Tot mijn postpuberteit waren kippen voor mij gewoonweg 'vlees op poten'. Zij legden natuurlijk ook eieren. En dat was lekker meegenomen. Wat die haan daar te zoeken had? Werden die potentiële kuikentjes toch dagelijks als niet-levens-ontvankelijke-abortusjes, zeg maar 'scharreleieren' als produkt op de markt gebracht. En geen haan die daar naar kraaide.
's Zaterdags was ritusdag. Mijn vader knelde zo een 'lekker kippetje' tussen zijn benen, hield haar stil met beide vleugeltjes, dan h.....
O.k. ?
40 jaar later zijn kippen voor mij geweldig fascinerende dieren. Ooit eens een animalus masculinus gezien die roept: "Komop vrouwtjes, hier ligt wat heel lekkers!" zonder daarmee zich zelf te bedoelen, en houdt zijn eigen snavel ver. Ooit al eens een haan gezien die bessen plukt voor zijn hennen? 
Ooit al eens een haan gezien die vecht met een vos?
Maar zoals alle vogels leggen ze in mei een ei.
Nu heb je 2 mogelijkheden:
1-: je laat de hen broeden en slacht daarna de haantjes, zoals  gebruikelijk , of
2-: na een 3tal jaren eieren plukken (o, als pruimen zó groot) koop je enkele jonge leghennen en verschuif je het probleem naar de producent.
De oude madammen laat je natuurlijk hun welverdiende oude dag genieten.

Voor een vegetarisch ego zoals dat van mezelf is
nr.1 niet discuteerbaar.
nr.2 wel niet vanzelfsprekend maar maakt het een pseudogeweten toch wel iets gemakkelijker.
Gelukkig levert de vos of de marter om de enkele jaren dè oplossing! Deze dieren moeten ook leven en zou uitgerekend ík de oorzaak zijn dat hun winterse kroost verhongert?
Eigenlijk maakt het toch geen verschil of ikzelf de nietwelgekomen haantjes slacht, het iemand anders laat doen, of door (niet mijn eigene) vegane overtuiging ertoe bijdraag dat huiskippen totaal uitsterven?

Als de vos de passie preekt...
Maar eigenlijk wilde ik vertellen over een van mijn heel bijzondere hennen. Hen zonder naam.
Op een dag wilde ik mijn kinderen enkele eieren serveren. Perplexed stelde ik vast dat de frigo meer eieren bevatte als ik mij had voorgesteld. Een godverdemil.. aha-bewustzijn openbaarde zich. Zoneman had eieren verzameld niet vermoedend dat hij handelde tegen de abortuswet.
Om een lang verhaal kort te maken: 2 hennen wedijverden om het moederschap; 2 hennen wedijverden om het voogdijschap; na een vossenbezoek was 'hen zonder naam' de enige overlevende. De chef had het vossengevecht wel overleefd maar moest toch 'ernstig toegetakeld' (verschrikkelijk woord maar 'zwaar gehavend' klinkt ook niet beter) na een 3tal weken het 'loodje leggen'.
Intussen nam hen zonder naam de leiding en regeerde met zachtmoedige kam over haar nieuwe stalgenoten. Dit deed ze tot er een nieuwe haan kwam en nam zonder kommentaar directe troonsafstand.
Ze leefde nog lang. Ze was al over 13 toen ze in de waterpoel viel (waar ze 13 jaar lang gedronken had). Ik kon haar nog redden en na haar een 2tal uren vóór het houtvuur gemasseerd en droog gewreven te hebben was ze weer ok. Tot ze enkele maanden later gerust wilde gelaten worden. Ze sliep niet meer bij de andere kippen. Ze wilde alleen nog een kartonnen doos met wat hooi.
Op een morgen vond ik haar, kop onder de vleugel...






woensdag 7 mei 2014

Nooit gedacht..

Gek eigenlijk wat er zich daar zo beweegt in dat www. Ik had nooit gedacht daar in verzeild te geraken. Maar er is al veel gebeurd wat ik nooit gedacht had. Toen de PC in huis kwam, voornamelijk omdat de scholen er gewoon van uitgaan dat de scholieren dat hebben en ze zonder deze technologie hun huiswerk niet meer kunnen maken, was het eerste wat ik deed (na de installatie) mij een emailadres bezorgen en dit aan familie en vrienden doorgeven. „En nu ook je eigen blog?“. 'k Wist niet eens wat dat was. Nu wel. Bloggen (staat dat woord in Van Dale?) is een deeltje van mijn leven geworden. Had ik ook nooit gedacht.
Et voilà. Opeens heb ik een bloglijst en lees ik interessante rubrieken geschreven door interessante medebloggers. Als ik de statistieken mag geloven zijn er zelfs veel bloggers die mijn bijdragen ook interessant vinden. Nooit gedacht.
Maar wie zijn deze lezers. Ik maak mij zo enkele voorstellingen over hun geslacht, leeftijd, enz.., maar eigenlijke heb ik geen benul. Uit de teksten haal ik wel de interessengebieden. Als iemand zijn wederhelft bekend maakt als 'madam', of 'die van ons', weet ik al iets meer. Leeftijden zijn onmogelijk in te schatten tenzij de blogger een zelfportretje publiceert. 'Mijn kinderen/kleinkinderen' laten ook al een onder- resp. bovengrens vastleggen. Op enkele uitzonderingen na wordt een pseudoniem gebruikt.
Is dat geen wonder? Een binaire rekenmethode en aangepaste technologie leidde tot een virtuele gemeenschap waarbij bijna iedereen contact zoekt maar toch anoniem wil blijven. Hoe zou een bloggersconferentie er uit zien? Wat ware indien we mekaar persoonlijk zouden leren kennen en onze ware identiteit open leggen?
Maar toch. Deze virtuele wereld is inmiddels ècht geworden. Ze is waarschijnlijk echter dan de droomwereld die ons voorgeschoteld wordt door politici, economen, wetenschappers, pedagogen, ideologen, religies, marketingmanagers, schooldirekteurs, …, …,
Ik vind deze virtuele blogwereld geweldig! Had ik nooit gedacht.

Hartelijke groet aan allen,

Woelmuizenier.

maandag 5 mei 2014

Where have all the molluscs gone ♫♪♫ ?

Een stukje tuin dat ik niet konsekwent gemulcht had werd toch al tamelijk overgroeid door allerlei 'onkruid', voornamelijk muur en paarse dovenetel. Vooral deze laatste wilde ik laten staan zolang ze door allerlei 'ongedierte' bezocht werden. In de loop van de laatste 2 weken hebben deze vliegtuigjes echter hun menu gewisseld en bezoeken toch liever mijn wilde appelboom (die intussen het meeste van haar bloemenpracht verloren heeft) alsook de sterk geurende meidoorn.




































                               

3 kruiwagens verwijderd groen bracht ik in de kippenstal. Een regelrecht amusement voor mijn nieuwe huurders wanneer zij bij valavond nog een beetje willen stoeien vooraleer onder de veren te gaan. 
















Gezien de nog overblijvende mulch en de zich daaronder bevindende aarde toch nog goed vochtig was verwachtte ik plakkerige vingers bij het verwijderen van het ongewenste groen. 
Fenomeen 1:  5 (vijf) armzielige puberterende slakjes hadden nog niet eens de vóór 5 weken uitgeplantte sla gevonden. Viktorie kraaien - zoals mijn haan dat elke morgen om 5h30 doet (snertbeest!) - wil ik nog niet zolang ik niet weet of die 5 slakken de voorhoede dan wel de achterhoede zijn. Duimen drukken. De regen komt nog. 

Fenomeen 2:  door een overvloed aan koolwitjes was de spruitjesoogst mager uitgevallen. De vele maar toch echt kleine spruitjes waren door de reeën onopgemerkt gebleven (???). Het uitvallen van de winter (o.k., dat weet iedereen intussen) zorgde ervoor dat de planten niet doodgevroren waren en nu weer groeien en bloeien en ook al bezoek ontvangen. Misschien toch eens een zaadoogst?




















À la bonheur.

(De fotos zijn alleen maar ter illustratie. Om een goede kwaliteit te bereiken moet ik eerst bij Muggenbeet in de leer gaan.)