donderdag 24 april 2014

Aardappelteelt in beeld

Ook dit jaar wordt een nieuw stukje weide in gebruik genomen. Kwestie van de woelmuizen te misleiden. Jaar na jaar werd ook hier niets anders gedaan dan hooi geoogst.
De winter met nagenoeg geen sneeuw, een voorjaar waarin je de regendruppels kon tellen, een maartse-buien-aprilse-grillen-periode om een meimaand regelrecht jaloers te maken maakten het onmogelijk om ook maar een spitvork in mijn zandbodem te steken.
Toch moet het mogelijk zijn om ook hier aardappelen te telen zonder bodembewerking.
(Klik op de fotos om ze te vergroten).
Ik teel aardappelen op rijen omdat dat het controleren van de coloradokever gemakkelijker maakt.

De groene weide ...

















...wordt gemaaid.

















Het gras wordt iets opzij geharkt zodat er 4x11meter rijen ontstaan waarop ik een laag ruwe kompost leg. Daarop komen dan de aardappelen.

















Eerst worden de aardappelen met hooi toegedekt.

















En vervolgens wordt ook tussen de rijen met hooi gemulcht.

















Updates zullen in de loop van het seizoen volgen.
Hopelijk laat Pluvius vlug iets van zich horen.

Update 1 (6 juni)
Het ziet ernaar uit dat de penen de aardappelen verstikkken ...




















... maar na een eerste voorlopige mulchbeurt ziet alles er weer hoopgevend uit.




















Update 2 (16 juni)

De nog opstaande penen werden onder de oudere mulchlaag gedrukt. Er werd extra gemulcht, bijzonder rondom de plantenstengels. De planten zijn gezond maar de aanhoudende droogte is niet zeer groei bevorderend.




















Ter vergelijking: dit stukje tuin lag lang braak maar sinds vorig jaar doorgaand gemulcht waardoor de grond vochtig bleef. De werkwijze was dezelfde.



















Update 3 (7 juli)
De planten zijn een stuk kleiner dan op de andere percelen De droogte speelt zeker een grote rol. Ze beginnen wel al te bloeien.



















Update 4 (6 augustus)
Niet alleen de lang aanhoudende droogte maar vooral de slakken zorgen voor een mindere oogst dan op de percelen A en B







































Update 5 (25 augustus)

Zie  http://woelmuizenier.blogspot.de/2014/08/aardappeloogst.html

vrijdag 18 april 2014

Paaswandeltocht


Elk jaar organiseert de Vrijwillige Brandweer (FFW) een, inmiddels traditionele, paaswandeltocht.
Tot voor de val van het IJzeren Gordijn was de omgeving buiten de dorpskern zogenoemd Sperrgebiet i.e. ontoegankelijk tenzij voor bewoners met een speciaal pasje. Daardoor was dit ganse gebiet, de zogenaamde Wustungen, zelfs voor de inwoners van de omliggende dorpen onbekend terrein.
Het grijs-nat-koude-aprilweer lokte toch nog een 350 moedige wandelaars.
Een natuurwandeling is het niet. Hoeveel natuur kunnen dennenstangenakkers dan wel bieden? Het gaat dan ook niet om een natuurverkenning. De FFW wil alleen dat de sociale kontakten blijven bestaan. Persoonlijk hou ik niet van deze  Bier-und-Bratwurst-evenementen maar toch neem ik deel. Fysisch leef ik nogal geisoleerd, sociaal wil ik geintegreerd blijven.

Enkele indrukken. (klik op de fotos om te vergroten)

 Start in de dorpskern, voor zover je dat een dorpskern kunt noemen: een 500meter lange straat met een 10tal huizen, de oude uitgediende dorpsschool, de brandweergarage en de bushalte. Vandaar gaat het langs de buiten de dorpskom gelegen Wustungen en de 'Kolonnenweg', een gebetoneerde pantserweg langs de toenmalige grensstrook en het IJzeren Gordijn.

De dorpskern





















Enkele Wustungen



















Het eerste verzorgingspunt                                                                                                                        

Kolonnenweg.                                                                                                                                          
Deze betonweg was gebouwd voor troepenbewegingen langs de DDR-grens.                                    
Rechts daarvan  (zuidelijk)                                                                                                                       


 en links (eveneens zuidelijk)                                                                                                                                                     
was de grensstrook, afgebakend door Het Gordijn ( der Zaun). Deze komplete grensstrook (Das         Grüne Band) is nu beschermd natuurgebied. Bezoekers worden aangeraden de     strook  niet te betreden en op de weg te blijven omdat menige van de toen ingegraven veldmijnen       niet zijn teruggevonden!                                                                                                                                   

West is the best.                                                                                                                                        
                                                                                                                                     

Bushalte "Wustung"                                                                                                                                    

Tweede verzorgingspunt                                                                                                                            

Ten huize van.. Woelmuizenier                                                                                                                  

3 uur later: de traditionele "Arrivée".                                                                                                            


                                                                                          



woensdag 9 april 2014

Nieuwe huurders

Sinds de laatste bewoners vertrokken waren was het hier stil. Een beetje eenzaam ook. En wie wil gedurende de winter verhuizen naar 'den buiten', ook al was het geen echte winter?
Maar eindelijk is het zover. Er komt weer leven op de boerderij. Deze middag zijn ze aangekomen.
Het inkwartieren ging heel vlot. Ze moeten wel nog iets wennen aan onze levensstijl.
Ik heb geen echte vragen gesteld maar ik heb het sterke vermoeden dat zij uit een nogal dichtbevolkte regio komen en het landleven nog nooit direkt ervaren hebben. Aan meer ruimte en meer vrijheid moet men gewend geraken vooral als vrijheid gepaard gaat met meer zelfverantwoording. Ze zien er naar uit alsof ze zich toch vlug gaan aanpassen.  Het is wel een hele omstelling als je gewoon bent dat het eten je voorgeschoteld werd en je opeens zelf je voedsel moet zoeken. Maar uit ervaring met vorige gelijkaardige bewoners weet ik dat die aanpassing niet veel tijd nodig heeft.
Moeilijker is het wel met het vast leggen van een hiërarchie. Ook anarchisten hebben een zekere pecking order. Hopelijk wordt ik niet geplaagd door aandurend aanhoudende burenruzies.
So what. Ze zijn er. Ze blijven er.
Ik heb ze hartelijk welkom geheten en ze ook veel geluk gewenst.
Ik hoop dat ze zich heel vlug goed voelen in hun nieuwe onderkomen en ook gemakkelijk hun weg vinden in hun nieuwe groene omgeving.




dinsdag 8 april 2014

Alle begin is moeilijk

Het houten portretje is bij mijn dochter goed aangekomen. Noch beter aangekomen is de Nikon D3200












Had ik vroeger zelf zo een toestel gehad! Fotootjes schieten naar hartelust zonder op de teller te moeten letten en altijd een voorraad films bij de hand te moeten hebben. De experimenteermogelijkheden met de analoge camera waren dan ook nog rechtevenredig met de financiële mogelijkheden.
Dochtertje kan nu onbelemmerd haar fotohartje ophalen.
Begrippen zoals scherptediepte, tegenlicht, het samenspel tussen opening en sluitertijd, het al dan niet gebruik van de blitz, en al het andere wat het fotograferen zo spannend maakt, zal ze nog wel onder de knie krijgen. Ze is al op zoek naar interessantere motieven dan de gebruikelijke Facebook kiekjes:

een honingbij op de sleedoorn