woensdag 21 augustus 2013

Halleluja

Ik kon niet langer meer wachten. De aardappelvoorraad is kompleet verorberd. Eigenlijk al sinds enkele weken. De nieuwe planten zijn nog volop groen zodat de oogst nog een tijd op zich zal laten wachten.Maar nood breekt wet vooral als mijn nieuwsgierigheid bijna aan haar grenzen is gestoten.
 De voorspellingen dat de aardappelboeren met ong. 50% verlies moeten rekenen (in Bayern) wegens de lang aanhoudende droogte zetten op mijn optimisme wel een kleine domper, temeer dat ik ze dit jaar dan ook een 2tal weken later 'geplant' heb en geen enkele keer water heb gegeven. Aan eventueel verlies door woelmuizen wil ik niet eens denken.
 Een paar buien hebben we de laatste tijd toch wel gehad, en als de knolletjes nog iets te klein zijn hebben ze toch nog de mogelijkheid  nog wat te groeien.
Vooruit dan maar. Voorbereid om een eventuele onthoocheling te moeten inkasseren ga ik naar het aardappelbed op het stukje braakgrond. Ik trek de mulch iets terug en ziedaar, mijn drempelvrees verdwijnt ogenblikkelijk.

video
                          (het archaïsch taalgebruik op de achtergrond behoeft wel geen vertaling.)



Enkele piepkleine knolletjes zijn door slakken uitgehold. Eén grote aardappel is door een muis aangevreten. Maar de opbrengst van de 2 planten verheugt mij tenzeerste.













Het menu voor vanavond staat vast: nieuwe aardappeltjes in de schil met boter samen met overheerlijke suikermais (Extra Sweet Early).
Hoewel de maisplanten tamelijk klein zijn gebleven hebben de kolven zich toch prachtig ontwikkeld.



















Hopelijk komen er nu geen onverwachte verrassingen.

Don't count your chickens before the eggs have hatched!

dinsdag 20 augustus 2013

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

...wie is de mooiste van het ganse land?
Sneeuwkoolwitje!

Als kind was ik altijd gefacineerd door dit lieftallig dwarrelende beestje. Zelfs haar babies vond ik mooi.
Ook later toen ik al wist wat dit dwarrelende beestje kon aanrichten had ik geen probleem met deze lieve verschijning.
Elk jaar waren ze daar, flatterend van bloem tot bloem. Niet alleen het koolwitje.
Ook de prachtige admiraal, de adembenemende zwaluwstaart en zijn verrukkelukke rups.
De wolken (!) vlinders die in de late namiddag mijn boekweitveldje verlieten. Hun namen ken ik niet. Ze weten  zelf niet eens dat ze een naam hebben.
Dit jaar heb ik geen boekweit gezaaid. De wolken zijn weg gebleven.
Ook de bijen waren dit jaar niet echt van de partij.

Eerst was er het wispelturig weer.
Dan de slakken.
Bezoek van de coloradokever.
Daarna de reeën.
Gevolgd door de hazen.
En nu het koolwitje!




Dat mijn buurvrouw met dezelfde plagen te kampen heeft is een magere troost.
Volgende week eens kijken hoeveel schade de woelmuizen aan mijn aardappelen hebben aangericht.





donderdag 1 augustus 2013

Ongewenst bezoek

Elke morgen hetzelfde liedje: de overblijfselen na een hazen/reeën party.
















Een eindje verder staan ze op de weide en doen alsof hun neus bloedt.
Ze rennen nog niet eens direct weg.
Netten zijn wel effectief ware daar niet het een of ander egeltje dat zich erin verstrikt en dan 
moet vrij gesneden worden.
Een tuinomheining van minder dan 2 meter hoog is voor reeën een lachertje.
De aardbeien zijn het zat en proberen weg te lopen.




















Er bleef maar één middel om die uitbrekers tegen te houden:
















Alle elementen zijn gemaakt van ruw gezaagde 2 meter lange latten en eenvoudig aan mekaar geschroefd.
De rechtop staande ramen zijn met mekaar verbonden, de erop liggende zijn vrij afneembaar.
Elk raam meet 200cm x 50cm.
Kosten: ong. 50€ (+ draad)