dinsdag 25 juni 2013

Een knipoogje naar de wetenschap

Onlangs las ik op Sueddeutsche.de: wetenschappers hebben ontdekt dat dat groenten na de oogst nog een dag of zo verder leven en tekens geven van een dag/nacht rythmus.http://www.sueddeutsche.de/wissen/biorhythmus-lebend-auf-der-gemuesetheke-1.1702113
Hadden die wetenschappers eens een volkstuintje of een eenvoudige boerderij bezocht hadden ze  kunnen vaststellen dat vele groenten meerdere maanden na de oogst het begin van de lente herkennen: aardappelen, wortels allerlei, ook gedroogde granen en peulvruchten ontwaken uit hun winterslaap en beginnen een nieuwe levenscyclus.
De meeste planten kan je slechts doden met zeer brutale Inquisitie methodes: met een scherp mes de huid afhalen, het geheel in talloze stukken snijden en tevreden met het werk de slachtoffers in een pot hete olie/water onderdompelen. Een zogenaamd Godsoordeel. Weinig kans op een teken van leven. 
Maar zelfs levende zaden voor langere tijd bloot stellen aan de gemeenste zonnestralen, uien te drogen leggen tot hun huid herleid is tot papier. Ze leven verder. Je kan delen van een plant brutaal weg afsnijden. Hun levensdrang is sterker dan onze moordzucht.
Als vegetarier wil ik geen levende wezens doden (behalve steekmuggen en vreetslakken). Wat blijft er mij nu nog te doen? Hoe moet ik verder leven. Kan ik mij voeden met dode materie? Als astronaut ware dat allicht geen probleem. Gelukkig herinner ik mij een recept van ene Doctor Medicus namens Hook.
Daarmee is het probleem niet helemaal opgelost, maar ik hoef niet meer alle mogelijke levende wezens te doden. Enkele aardappels volstaan. Die doe je in een pot water tesamen met een soepsteen. De smaak is verrukkelijk: kip, tomaten, noodles, mergpijp, etc...
Maar  de vegetarier overleeft met een zuiver geweten (sorry voor de aardappeltjes. Maar misschien vinden wetenschappers een oplossing voor dat resterend probleempje).


dinsdag 18 juni 2013

Make hay while the sun shines

Gelukkig is mijn regio van hoogwater gespaard gebleven. Door de massas regen van de afgelopen weken zijn wel veel weiden nog te nat om gemaaid te worden.
Daar waar het kan is er momentaan druk bedrijf en de heersende hittegolf  laat het hooi in amper 2 dagen drogen.




Er kan weer gemulcht worden. De laag van vorig jaar is intussen zo dun geworden dat het onkruid al weer door komt. Vooral op het aardappelveld staan de penen 50cm hoog. Althans tussen de aardappelrijen op het reguliere veld.






De aardappelen op het nieuw stukje braakgrond zijn mooi opgekomen. Na het verwijderen van de alreeds 40cm hoge brandnetels kan ook daar een nieuwe hooilaag verspreid worden.






















De spruitjes hebben de herhaaldelijke slakkenaanvallen goed doorstaan en beloven . Eigen lof stinkt en belofte maakt schuld. "We zullen zien", zei de blinde.













De brocolli heeft erger geleden onder de slakkenvraat. Biervallen en slakkenjacht hebben toch maar weinig geholpen. Ze (de slakken) hadden het veelvuldige regenweer tot bondgenoot.
Hoewel de planten nog zeer klein zijn is de 'bloem' al zichtbaar. Dat wordt dit jaar wel 'minibrocolli'.






















De meeste andere kolen zijn intussen toch aan de groei geraakt.
De pompoenen daarentegen zijn gedecimeerd en herleid tot intensive care patienten...






















en de 2 resterende courgettes zien er niet beter uit.

Gelukkig hebben de tomaten in de tunnel mij niet in de steek gelaten, trots 47°C.



















Maar vooraleer verder te mulchen: eerst maar een tijdje deftig zweten tijdens het 'hooiharken'.