woensdag 4 september 2013

Jantje ...

zag eens

















pruimen hangen.
O, als












eieren zo groot.
't Scheen dat Jantje wou gaan












plukken
Schoon zijn vader 't hem verbood.
Hier is, zei hij, noch mijn vader,
Noch te tuinman, die het ziet:
Aan een boom zo vol geladen
















mist men












vijf, zes pruimen niet.
Maar ik wil gehoorzaam wezen,
En niet plukken; ik loop heen.
Zou ik om een hand vol pruimen
Ongehoorzaam wezen? Neen!

http://www.voorbeginners.info/kinderliedjes/jantje-zag-eens-pruimen-hangen.htm









woensdag 21 augustus 2013

Halleluja

Ik kon niet langer meer wachten. De aardappelvoorraad is kompleet verorberd. Eigenlijk al sinds enkele weken. De nieuwe planten zijn nog volop groen zodat de oogst nog een tijd op zich zal laten wachten.Maar nood breekt wet vooral als mijn nieuwsgierigheid bijna aan haar grenzen is gestoten.
 De voorspellingen dat de aardappelboeren met ong. 50% verlies moeten rekenen (in Bayern) wegens de lang aanhoudende droogte zetten op mijn optimisme wel een kleine domper, temeer dat ik ze dit jaar dan ook een 2tal weken later 'geplant' heb en geen enkele keer water heb gegeven. Aan eventueel verlies door woelmuizen wil ik niet eens denken.
 Een paar buien hebben we de laatste tijd toch wel gehad, en als de knolletjes nog iets te klein zijn hebben ze toch nog de mogelijkheid  nog wat te groeien.
Vooruit dan maar. Voorbereid om een eventuele onthoocheling te moeten inkasseren ga ik naar het aardappelbed op het stukje braakgrond. Ik trek de mulch iets terug en ziedaar, mijn drempelvrees verdwijnt ogenblikkelijk.

video
                          (het archaïsch taalgebruik op de achtergrond behoeft wel geen vertaling.)



Enkele piepkleine knolletjes zijn door slakken uitgehold. Eén grote aardappel is door een muis aangevreten. Maar de opbrengst van de 2 planten verheugt mij tenzeerste.













Het menu voor vanavond staat vast: nieuwe aardappeltjes in de schil met boter samen met overheerlijke suikermais (Extra Sweet Early).
Hoewel de maisplanten tamelijk klein zijn gebleven hebben de kolven zich toch prachtig ontwikkeld.



















Hopelijk komen er nu geen onverwachte verrassingen.

Don't count your chickens before the eggs have hatched!

dinsdag 20 augustus 2013

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

...wie is de mooiste van het ganse land?
Sneeuwkoolwitje!

Als kind was ik altijd gefacineerd door dit lieftallig dwarrelende beestje. Zelfs haar babies vond ik mooi.
Ook later toen ik al wist wat dit dwarrelende beestje kon aanrichten had ik geen probleem met deze lieve verschijning.
Elk jaar waren ze daar, flatterend van bloem tot bloem. Niet alleen het koolwitje.
Ook de prachtige admiraal, de adembenemende zwaluwstaart en zijn verrukkelukke rups.
De wolken (!) vlinders die in de late namiddag mijn boekweitveldje verlieten. Hun namen ken ik niet. Ze weten  zelf niet eens dat ze een naam hebben.
Dit jaar heb ik geen boekweit gezaaid. De wolken zijn weg gebleven.
Ook de bijen waren dit jaar niet echt van de partij.

Eerst was er het wispelturig weer.
Dan de slakken.
Bezoek van de coloradokever.
Daarna de reeën.
Gevolgd door de hazen.
En nu het koolwitje!




Dat mijn buurvrouw met dezelfde plagen te kampen heeft is een magere troost.
Volgende week eens kijken hoeveel schade de woelmuizen aan mijn aardappelen hebben aangericht.





donderdag 1 augustus 2013

Ongewenst bezoek

Elke morgen hetzelfde liedje: de overblijfselen na een hazen/reeën party.
















Een eindje verder staan ze op de weide en doen alsof hun neus bloedt.
Ze rennen nog niet eens direct weg.
Netten zijn wel effectief ware daar niet het een of ander egeltje dat zich erin verstrikt en dan 
moet vrij gesneden worden.
Een tuinomheining van minder dan 2 meter hoog is voor reeën een lachertje.
De aardbeien zijn het zat en proberen weg te lopen.




















Er bleef maar één middel om die uitbrekers tegen te houden:
















Alle elementen zijn gemaakt van ruw gezaagde 2 meter lange latten en eenvoudig aan mekaar geschroefd.
De rechtop staande ramen zijn met mekaar verbonden, de erop liggende zijn vrij afneembaar.
Elk raam meet 200cm x 50cm.
Kosten: ong. 50€ (+ draad)

woensdag 17 juli 2013

Na, so was..

http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1641216/2013/05/28/Europa-zet-zich-schrap-voor-koudste-zomer-in-200-jaar.dhtml


























Waar halen ze het vandaan!

Sinds weken geen druppel regen meer gezien en er zijn er ook geen in zicht. De heersende temperaturen swingen de pan uit.
De vakantiegangers zijn natuurlijk blij en dat gun ik ze ook.
Tuinders zien één en ander toch iets anders. Ook supermarkt groenten behoeven water.
De zonnige dagen dragen wel bij tot een overvloedige bessenoogst.
De aardbeien zijn versnaperd en ontwikkelen zich verder tot gezonde winterharde planten.
De frambozenpluk is vol op gang
en de zwarte en rode aalbessen laten ook niet lang meer op zich wachten.




De aardappelveldjes schijnen geen last te hebben van de heersende droogte. Hoe zouden ze ook. De mulch verhindert het uitdrogen van de grond.




Ook in de tunnel is 2x per week gieten meer dan voldoende.
























Patatten en tomatten op ne roe. Ze beloven.




dinsdag 2 juli 2013

Total collaps

Het mooie weer gedurende de laatste dagen heeft het mogelijk gemaakt de overige weiden te maaien. Eindelijk. De zware traktoren hebben toch wel tamelijk diepe sporen achtergelaten. Ook de moestuin is intussen weer droog. Maar ook daar zijn de sporen zichtbaar. Deze zijn wel andere sporen als wat Ralph W. Emerson bedoelde.
De natte grond kon het fundament van mijn voor 2 jaren gebouwd hotellleke niet meer vasthouden. Heeft de architekt fouten gemaakt, of heeft de bouwmeester een en ander overzien, of is het gewoon een Act of God? Feit blijft: mijn B(ees)&B ligt plat.
















Opruimen dus en dit tuinstructurele element toch maar vervangen door een (hopelijk) permanent appelboompje.





















Het oorspronkelijk voor bijen en andere insekten ontworpen onderkomen blijft een nostalgische herinnering. Misschien waren staal, glas en beton toch duurzamer geweest.















(Dit is niet het portret van Groucho Marx of Marty Feldman dan wel het zelfportret van het genie achter deze creatie).


Het zomerse weer bood een prachtige gelegenheid om beide aardappelveldjes nog eens dik met hooi te verwennen.  

















Een extra gelegenheid om tijdens het mulchen, met de neus op de feiten gedrukt, zo te zeggen, tegelijkertijd het coloradokeverbestand te controleren. Ook dit jaar hebben deze lieverds mij niet in de steek gelaten. Ik heb ze dan ook per ommegaande vaarwel gezegd. Als ik ze goed begrepen heb zeiden ze zoiets als: tot volgend ja-h-aar!

Of zou ik toch beter 'snachts opstaan en alles heimelijk voorzien van een laagje Round Up Ready?
De buren zouden niks merken want ze zien het verschil toch niet.


dinsdag 25 juni 2013

Een knipoogje naar de wetenschap

Onlangs las ik op Sueddeutsche.de: wetenschappers hebben ontdekt dat dat groenten na de oogst nog een dag of zo verder leven en tekens geven van een dag/nacht rythmus.http://www.sueddeutsche.de/wissen/biorhythmus-lebend-auf-der-gemuesetheke-1.1702113
Hadden die wetenschappers eens een volkstuintje of een eenvoudige boerderij bezocht hadden ze  kunnen vaststellen dat vele groenten meerdere maanden na de oogst het begin van de lente herkennen: aardappelen, wortels allerlei, ook gedroogde granen en peulvruchten ontwaken uit hun winterslaap en beginnen een nieuwe levenscyclus.
De meeste planten kan je slechts doden met zeer brutale Inquisitie methodes: met een scherp mes de huid afhalen, het geheel in talloze stukken snijden en tevreden met het werk de slachtoffers in een pot hete olie/water onderdompelen. Een zogenaamd Godsoordeel. Weinig kans op een teken van leven. 
Maar zelfs levende zaden voor langere tijd bloot stellen aan de gemeenste zonnestralen, uien te drogen leggen tot hun huid herleid is tot papier. Ze leven verder. Je kan delen van een plant brutaal weg afsnijden. Hun levensdrang is sterker dan onze moordzucht.
Als vegetarier wil ik geen levende wezens doden (behalve steekmuggen en vreetslakken). Wat blijft er mij nu nog te doen? Hoe moet ik verder leven. Kan ik mij voeden met dode materie? Als astronaut ware dat allicht geen probleem. Gelukkig herinner ik mij een recept van ene Doctor Medicus namens Hook.
Daarmee is het probleem niet helemaal opgelost, maar ik hoef niet meer alle mogelijke levende wezens te doden. Enkele aardappels volstaan. Die doe je in een pot water tesamen met een soepsteen. De smaak is verrukkelijk: kip, tomaten, noodles, mergpijp, etc...
Maar  de vegetarier overleeft met een zuiver geweten (sorry voor de aardappeltjes. Maar misschien vinden wetenschappers een oplossing voor dat resterend probleempje).


dinsdag 18 juni 2013

Make hay while the sun shines

Gelukkig is mijn regio van hoogwater gespaard gebleven. Door de massas regen van de afgelopen weken zijn wel veel weiden nog te nat om gemaaid te worden.
Daar waar het kan is er momentaan druk bedrijf en de heersende hittegolf  laat het hooi in amper 2 dagen drogen.




Er kan weer gemulcht worden. De laag van vorig jaar is intussen zo dun geworden dat het onkruid al weer door komt. Vooral op het aardappelveld staan de penen 50cm hoog. Althans tussen de aardappelrijen op het reguliere veld.






De aardappelen op het nieuw stukje braakgrond zijn mooi opgekomen. Na het verwijderen van de alreeds 40cm hoge brandnetels kan ook daar een nieuwe hooilaag verspreid worden.






















De spruitjes hebben de herhaaldelijke slakkenaanvallen goed doorstaan en beloven . Eigen lof stinkt en belofte maakt schuld. "We zullen zien", zei de blinde.













De brocolli heeft erger geleden onder de slakkenvraat. Biervallen en slakkenjacht hebben toch maar weinig geholpen. Ze (de slakken) hadden het veelvuldige regenweer tot bondgenoot.
Hoewel de planten nog zeer klein zijn is de 'bloem' al zichtbaar. Dat wordt dit jaar wel 'minibrocolli'.






















De meeste andere kolen zijn intussen toch aan de groei geraakt.
De pompoenen daarentegen zijn gedecimeerd en herleid tot intensive care patienten...






















en de 2 resterende courgettes zien er niet beter uit.

Gelukkig hebben de tomaten in de tunnel mij niet in de steek gelaten, trots 47°C.



















Maar vooraleer verder te mulchen: eerst maar een tijdje deftig zweten tijdens het 'hooiharken'.













zondag 26 mei 2013

Alweer rotweer

Maart te koud. April te warm. Mei te nat en te koud. Juni misschien te droog?
De boeren klagen. Boeren klagen altijd. Ik kan dat weten.
Niet alleen is het te koud voor de tijd van het jaar; ook voor de slakken. Zij hebben
zich tot op warmere dieptes terug getrokken.
De groenten staan daar maar te staan. Alleen de aardbeien bloeien.






















Het gras maakt misbruik van deze niet-te-maaien-periode 
en groeit de tuinkabouter over het hoofd.






















Voor de rest is het stil. Heel stil. Geen vogel te horen. Geen mens, geen kat te zien.
Alleen de tunneljungle schijnt te leven. Dank zei de petrochemie. *grijns*
























Zo'n oktober/november weertje is in mei wel eens aangenaam
maar niet meer als het blijft duren en er geen einde in zicht is.
Voor de boer/tuinder blijft er wel niets anders 
dan vanuit zijn luie zondagnamiddagse stoel een kunstzonnetje aan te staren ...


en een liedje te zingen. 
Misschien wordt het morgen beter. (*zucht*)











dinsdag 14 mei 2013

IJsheiligen

Dit jaar laten ze het vermoedelijk afweten. Het is hun waarschijnlijk veel te warm.
Niet dat ik er treurig om ben. Maar als het verwachte bezoek niet opdaagt en dit ook niet aankondigt sta je daar toch een beetje vertwijfeld. Als ze niet komen doe je gewoon verder. Maar als ze dan toch opeens voor de deur staan sta je zelf voor een pobleem. De enige oplossing is rekening houden met de 2 varianten zodat je voorbereid bent en beide eventualiteiten het hoofd kunt bieden.

Variante 1: ze komen niet.
OK. Ik ga pompoenen uitplanten op de rest van het stukje braakgrond.
















Na het maaien maak ik plantgaten, meng een schep kompost doorheen de aarde en plant.
Om de penen toch maar een beetje te hinderen leg ik een laag karton rondom de planten.






















Daarop komt dan een dikke laag hooi.

Variante 2: ze komen.
Naast elke plant ligt een hoopje hooi klaar om eventueel bezoek  erop te wijzen dat deze plaatsen off-limit zijn en, voor het geval de boodschap niet begrepen wordt, om ze (mijn pompoenen) tegen eventuele late nachtvorst te beschermen.
















Hopelijk laten de slakken het dit jaar ook afweten (*twijfel*).
Voor de zekerheid heb ik toch maar een biervalletje opgesteld.
















Nu nog oppassen dat ik er zelf niet in val. (Wie een bierput graaft voor een ander...)

zondag 5 mei 2013

Netels, penen en spruitjes

De brandnetels en de penen groeien dat het een lieve lust is. (grapje!)
Na jaren lang te hebben gespit en gewoeld wil ik nu toch weten of die zelfplagerij de moeite was.
Op het stukje braakgrond (*) heb ik naast de aardappelen spruitkool geplant.























Eerst heb ik het oude hooi van tussen het groen verwijderd zodat er 2 plantrijen ontstonden.
Voor elke plant werd de grond met een spade wat losgemaakt en met kompost vermengd.
Daarna op deze plaatsen een plant gezet en tussen de planten nog wat kompost verspreid.



Na het geheel toegedekt te hebben met nog meer hooi blijft te hopen dat alles goed gaat.
















Het groen zal wel weer de kop op steken. Hopelijk ook de spruitjes.

(*) komt van het werkwoord 'breken'!

wordt vervolgd

donderdag 2 mei 2013

Nog eens aardappelen

Een deftige scheut in de rug moest ik de tuinarbeid onderbreken.
Mei is al begonnen en de aardappelen willen  in  op de grond.
Gelukkige bestaan er eenvoudigere tuintechnieken dan rug-brekende-grondbewerking.

Het gemulchte braak (what's in a name?) liggend stukje tuin begint al aardig te groenen.
(zie bijdrage van 18.10.2012)

















Drie rijen worden vrij gemaakt om 3x15 knollen te deponeren.
Penen en brandnetels blijven onaangeroerd.






















De knollen worden gewoonweg op de grond gelegd
en toegedekt.






















De volgende stap zal dan het aanaarden aanhooien zijn.

(wordt vervolgd)

zondag 28 april 2013

'k Zie ze vliegen...

Na een winterse maart en een zomerse april schiet alles uit de grond dat het een lieve lust is.
Het gras, de paardebloemen, de penen, en natuurlijk ook de kolen.
De regen van gisteren was een hemelse zegen en met het dalen van de temperatuur had de tunnel een waterpauze.
Maar niet alleen de vegetatie schiet uit de grond.
Ik zet de tunnel open om te luchten en wat zie ik?
Ik zie ze vliegen. Duizenden. Op de stangen zitten ze. Op de spandraden. Op de leidraden. Op het tunnelraam. Overal. Duizenden. Ze vliegen tegen de koepel. Ze krabbelen over de deur. Ze zitten in massa op het gras. Sommigen vallen naar beneden. Steendood.
Ze vliegen zoals muggen, maar ze zijn geruisloos. Doodstil.
Ik mag dood vallen als ik weet hoe zij heten.