zondag 13 augustus 2017

Doors of perception

De toegang, beter gezegd de scheiding, tot de oude koestal, intussen de nieuwe keuken, was tot heden niets anders dan een houten afscheiding, geknutseld met samengeleimde planken, eenvoudig, goedkoop, functioneel en gewoonweg lelijk. Een hoop rotzooi dus. Kleuren en smaken staan hier zeker niet ter discussie.
Dat een echte deur dit amateurmisbaksel ooit eens zou moeten vervangen was slechts een kwestie van tijd.




















Natuurlijk heb ik tijd. Véél tijd. Geen mens die mij mijn tijd kan wegnemen. De tijd vliegt snel, gebruikt hem wel. Moet men mij toch eens uitleggen. Als ik op de bus wacht duurt dat eeuwen en wat moet ik met die eeuwigheid dan wel beginnen behalve om de 30 sec. een g**ver onderdrukken. (Misschien moet ik mij toch eens zo een smartdinges bezorgen).
Als ik al eens 'heel dringend moet' is tijd geen probleem, wel de afstand tot de dichtsbij staande boom. En eens daar aangekomen neem ik er mijn tijd voor. Moet de bus maar eventjes wachten.

Tijd.
Iedereen weet wat tijd is maar als je vraagt wat het is kan niemand een eensluidend en zinvol, laat staan overtuigend, antwoord geven behalve dan de vaststelling dat tijd, en ruimte, krom is.
Gelukkig hebben we uurwerken. Toestellen die vertellen hoeveel tijd verstreken is wanneer de grote wijzer daar aangekomen is waar ze vertrokken was, aangenomen dat die wijzer een constante snelheid heeft, wat natuurlijk zelden het geval is behalve bij atoomuurwerken of oudere modellen die ergens in Paijs onder constante temperatuur-luchtvochtigheid-en-andere-condities bewaard worden.

Soit.
Gezien de slakkenopmars niet meer te stuiten viel heb ik mij teruggetrokken in mijn ateliertje.
Daar staat een radiowekkertje en het vertelt mij dat ik nu al een half uur zit te staren naar het nieuwe zwaluwnest waar de jonge bruid haar verse eitjes warm houdt, in afwachting (ik, niet de zwaluw) dat de leim twee vers geschaafde planken met mekaar verbindt.
Wachten op de bus duurt inderdaad langer.
Om het plezier bij het aanschouwen van dit zwaluwengedoe, inclusief echtelijke ruzies, nog langer te kunnen genieten schaaf en leim ik nog meer planken om daarmee een degelijke keukendeur te knutselen.
Opeens schijnt tijd zelfs niet meer te bestaan. Ram Dass neemt mijn tijdsbesef weg en Robert Persig belicht de practische kant van dit ondernemen. Zen and the art of door making.

Et voilà: inch by inch, plank by plank:




















Kleine foutjes worden gecorrigeerd. Grote fouten, die op de brandstapel zouden komen, kan ik mij, wegens de heersende hitte, die intussen ook alweer tot het verleden behoort, niet permitteren.
Als dan uiteindelijk alles past en functioneert ben ik fier als een gieter.

Sesam open u!






dinsdag 18 juli 2017

A la guerre comme à la guerre.

Het was een oneerlijke strijd.
Eenzaam en alleen moest de brave soldaat de Bastille verdedigen tegen de aanstormende hordes.
Zij wisten dat hij niet graag nat wordt, behalve wanneer hij een bad neemt of een duik in de onmetelijke dieptes van de oceaan. Maar een zachte, zomerse stortbui? No go. Zelfs niet met een zuidwester op zijn grijze hoofd. En zeker niet 's nachts.
Valsaards.
Wapenstilstand wanneer de zon ondergaat werd met daverend gelach geïgnoreerd.
De brave soldaat Schweik moest zijn geweten geweld aan doen. Oorlog kent alleen maar verliezers, doch  in deze oorlog kan hij slechts de enige verliezer zijn, afgezien van een beetje kollaterale schade.
Schweik besloot de Conventie van Genève aan zijn ongespoorde, met modder bedekte laarzen te lappen.
Totale oorlog. Met alle voorhandene middelen:

mechanische


















bi(er)olgische

















chemische






















En geen gevangenen.
"Om die Rooineck te vererg.
Hoera vir die Boer, hoera."

"Maar die kat kom weer
want hy wil nie langer wag
die kat kom weer
net die volgende dag
die kat kom weer
glo vir my dis waar
die anderdag more
was die kat weer daar."

Maar toch, ze moesten zich langzaam terug trekken. Of was het slechts een afleidingsmanoeuver?
Schweik bleef op zijn hoede. De guerrilleros verstopten zich overal. Maar Schweik zei: genoeg is genoeg! Hij spoorde ze op. Er was geen ontkomen meer. Elke tegenstrever werd medogenloos over de kling gejaagd.
Ook de ondergrondse weerstandsnesten werden ontdekt en vernietigd


















De schade aan de inheemse gewassen was onherstelbaar.
De hordes hadden vernield wat ze maar vernielen konden.

Enkele exoten daarentegen konden behouden blijven:

zeefkool (Brassica oleracea cribrum)


















Ruige boonboom (Phaseolus arborescens crudus)


















Zen dahlia (Dahlia distroica)


















Bescheiden lavas (Levisticum decimata)


















Basilikum (Ocimum basilicum miniatura)


















Aardslakkers (Solanum molluscarum)


















Treurende zonnenbloem (Helianthus dolorosa)
























De Slexit is niet langer op te houden.
Woelmuizenier first!


donderdag 13 juli 2017

Singing in the rain ...

De regen was welkom,
hartelijk welkom,
meer dan welkom.
De begeleidende verschijnselen niet.
Maar zou men honger lijden om een mondje meer ... ?


































                                     Och ja, voor velen was de regen toch een zegen.

zondag 9 juli 2017

Fake news.

Lange tijd waren ze eigenlijk onbekend. Alvast hier ten lande.
Hier en daar konden ze al eens optreden maar de grote doorbraak liet nog op zich wachten.

Maar dan veroverden ze Europa en de rest van de wereld in een ongekend eiltempo. Een ware Blitzkrieg.
Ze maakten de massas knettergek. Van concurrentie was geen sprake. Ze waren alleenheersers op hun gebied. En niets kon hun onstuimig optreden binnen de grenzen houden. Het volk sprong op, zelfs de meest apathische pantoffelheld. Ongeruste regeringen waarschuwden voor een epidemie.

Wat de oorzaak ook was, opeens bleven ze weg en de rust keerde terug in het land.
Wel hadden ze nog hier en daar een solo optreden maar een massale ordeverstoring greep niet meer plaats. Als groep waren ze verdwenen.

Dacht ik ook. Fake News!
Ze zijn er nog altijd en zijn begonnen aan een veelbelovende comeback.

Ladies and Gentlemen,
May I present to you,
the one and only
unbeatable

Beatles !








































zaterdag 8 juli 2017

Voorzichtig! Bouwwerf!


En zoals dat is op een bouwwerf: één werkt.....                                                                                                                                                          

















... en één kijkt.

maandag 26 juni 2017

Nieuwe brievenbus #3

De grote hitte is nu wel voorbij maar het blijft zeer warm. De paar wolken die af en toe voorbij schuiven maken de temperatuur draaglijk zodat ik mijn hooi kan opladen. Af en toe vloeit wat zweet maar niet genoeg om de kurkdroge grond ook maar iets te bevochtigen.
Nog 1 rij en dan zit het erop. Voorlopig tenminste.

Nog vooraleer ik aan deze rij kan beginnen word ik gebeten. Geen benul van wat. Geen beet te zien maar ik word onrustig. 't Begint te jeuken, ergens aan de binnenkant. De laatste rij moet blijven liggen tot morgen (geen regen in zicht). In de schaduw van mijn werkplaats ligt zeker het nodige om de jeuk tegen te gaan.

Der stoat geschreven en gedrukt da je moe scharten woar dat 'tjukt.

Wat mij gebeten had was opeens duidelijk. De 'nieuwe brievenbussen' eisten hun tol, zoals tollenaars dat plachten te doen. Ik moest kiezen: 'Drie is scheepsrecht' versus 'Two is company, three's a crowd'.
En ziedaar, mijn eerste keus was de juiste. De jeuk nam eerst nog toe maar na enkele uurtjes kon ik tevreden denken aan morgen om de 3de rij hooi op te halen


















(Elke gelijkenis met Darth Vader berust op puur toeval).

zaterdag 24 juni 2017

Nieuwe brievenbus #2

Op de achtergrond ligt 1 van de vele rijen hooi te wachten om opgeladen te worden.
Laat ze maar wachten. Bij deze hitte heb ik alleen maar lust om in gezellige ronde mij tegoed te doen aan een uitbundige couscous schotel en liters zoete muntthee.
Bij gebrek aan al dit schoons probeerde ik mijn kokende hersens af te koelen in mijn ateliertje, met een lauwwarm biertje, en een stuk brandhout.



donderdag 22 juni 2017

The long hot summer.

Op de nabij gelegen velden zie je lusteloze mais en evenzo lusteloze aardappelen.
De magere weiden zijn 2 weken vroeger gemaaid dan normaal (Sint Jan).
't Is heet, 't is droog, ook bij mij. Daar waar de mulchlaag zeer dik ligt (pompoenen en aardappelen) is er geen probleem. Waar er minder dik gemulcht kan worden moet ik gieten:
400 liter bronwater ofte 40 gietkannen - dagelijks.
400 slakken (naja, zo ongeveer, misschien slechts 200) verwijderen - dagelijks.
De aan(deel)houder wint.
Always look on the bright side of life.
Mijn nieuw insektenverblijf valt in de smaak. In 3 dagen zijn er al 46 kamers vast geboekt en betrokken.

Gelukkig moet niet alles gegoten worden. Bomen, struiken en kruiden komen goed terecht zonder extra water. Zo ook de wilde flora. En de teunisbloem.
Hoe mooi deze ook is, wegens haar grenzeloze uitzaai ging ik enkele jaren geleden radikaal tewerk. Hier en daar mocht er wel eentje blijven maar meer niet. Zo ook verleden jaar.
Naast mijn 6 rijtjes quinoa stond er één plant. Wegens de mulch kon zij zich niet zozeer uitbreiden maar ze vond wel plaats tussen de quinoa. Stel je voor: 6 rijen teunisbloemen strak in het gelid. Helemaal vanzelf. Ze benamen zich zó gedisciplineerd dat ik ze liet staan.
De nachtelijke fuifnummers (niet op de fotos) laten hun kans niet ontgaan.


       

                                            Voor wie zich nog herinnert:





maandag 19 juni 2017

Nieuwe brievenbus #1

Na een nogal lange periode mij onttrokken te hebben aan de dwang mijn doen en laten wereldwijd bekend te maken, voornamelijk omdat mijn doen en laten niet zo veel te betekenen heeft vergeleken met tal van bloggers die eerst en vooral iets informatiefs mee te delen hebben en ten tweede ook hun kennis op een zeer interessante wijze kunnen overbrengen, kon ik het vandaag niet laten om toch nog maar eens mijn vreugde aan een geslaagd, zij het bescheiden, projektje te delen.

Luchtkastelen bouwen kan wel iedereen en iedereen die luchtkastelen bouwt weet dat deze burchten met de eerste zware regenval ter aarde neigen. Ook mìjn kasteel moest eraan geloven. De gevolgen bleven niet uit: ik kon de hongerige klanten wel uitbundige maaltijden aanbieden maar onderdak moesten ze ergens anders vinden. Sad, very sad.

Er moest een nieuw hotel komen. Bescheiden, zonder crowdfunding. Eenvoudig, efficient en goedkoop, passend in zijn omgeving, gebouwd met wat ter beschikking is, i.e.: afval. Zonder bouwvergunning, onopvallend voor de buren.

En zie daar, waar een wil is en wat afval is ecotourisme mogelijk.
Nu nog wachten op hongerige, vermoeide, vrijwillige werkers.


zaterdag 24 december 2016

Beste wensen











1. Moge je wens in vervulling gaan.
2. Moge je je wens ongedaan kunnen maken.
3. Moge je niets meer hoeven te wensen.

'Be careful what you wish for, lest it come true.'





donderdag 24 november 2016

Hoort! Wie klopt daar, kind'ren?

hoor wie klopt daar zachtjes tegen 't raam.
't Is een vreemd'ling, zeker
die verdwaald is zeker.

Hij klopte niet. Hij kwam gewoon binnen. Zonder vragen.
Zachtjes. Neen. Geruisloos als een inbreker.
Zijn schaduw verraadde hem. Gelukkig was het geen schurk.
Wel een verdwaalde vreemdeling.
Hongerig waarschijnlijk, aangetrokken door het laaiende vuur van de kookhaard
en de er bovenop staande pot pruttelende pompoensoep.















Het is 19 uur. Buiten is het sterrenloos pikdonker met temperaturen tegen het vriespunt.
Ik kan hem nu niet wegsturen. Dat ware moord.
Hij kan dus gerust blijven en overnachten waar het hem belieft.
Plaats genoeg. Morgen gaat hij zijn weg wel vervolgen. Hopelijk.
'k Wens hem alvast veel geluk en voorspoed.




maandag 21 november 2016

Quinoa 2.0

Begin september was de quinoa nog een vrij aantrekkelijk gewas. Optisch. Of ik er eetbaar zaad van zou halen stond nog in de sterren geschreven - en ook  hier en daar in het www.















Halfweg september begon zij/hij snel te verkleuren.






























Tegen het einde van de maand sneed ik de planten. Enig zaaduitval
duidde zeker op voldoende rijpheid.















Luchtig opgehangen in de schuur kon het bundeltje narijpen en drogen.




















Dorsen deed ik handmatig door de planten boven een kuip tussen mijn handen, en eventueel vingers, te wrijven. Algauw bleek dat de meeste planten nog niet droog genoeg waren.















Van de exemplaren die werkelijk stroblond waren gleed het zaad zonder weerstand gemakkelijk en vlug door mijn vingers. Anders bij die planten waarvan de bloei nog enige kleur had. Dit waren deze die in het midden van de bundel zaten. Deze hing ik opnieuw op, gespreid en in kleinere bundeltjes.















Toen het weer echter omsloeg en vochtiger werd haalde ik de planten in huis om daar vlugger te drogen.















Eens kurkdroog liet het zaad handenwrijvend gemakkelijk los.















Daarna ging het goedje enkele malen door een zeef (restant van een gesneuvelde pikdorser) zodat het grofste vuil verwijderd werd.















Het geheel werd nog enkele malen krachtig tussen de handen gewreven om nog achtergebleven zaad vrij te krijgen.















De volgende stap was dan het quaf van het quoren scheiden.
Een beetje blowin' in the wind moest de job klaren hoewel ik er geen nobelprijs mee kon winnen.
Wachten op een enigzins stijve bries was als wachten op Godot. Ik haalde dus mijn gerestaureerde wannemolen van de zolder.
De 1.000.000 € vraag was: hoeveel eetbaar zaad zal er na het wannen over blijven.
Het probleem bij het wannen was de hoeveelheid en de richting van de luchttoevoer. Deze kleine hoeveelheid zaad liet niet al teveel try and error toe. Maar soit.
De klus was al vlug geklaard en leverde 391g proper zaad op zijnde de opbrengst van ca. 20 planten ofte ca. 2m² plus de niet te schatten hoeveelheid die bij het instellen van de wannemolen over boord is gegaan.














Het www vertelt mij dat quinoazaad in deze toestand nog omgeven is door een laag zeep, die voor gebruik moet weggewassen worden. Om al dit hard gewonnen zaad niet tegelijkertijd om zeep te helpen probeerde ik toch maar eerst met een uiterst zuinig kopje (25g).
Het wassen onder de kraan, afwisselend koud/lauwwarm, leverde weliswaar geen zeepsop zoals hier beschreven. Lag dat aan de kleine hoeveelheid zaad of was de wasbeurt onvoldoende?
















Na het drogen boven de haard bleef er niets anders meer te doen dan de quinoa klaar te maken en te eten.



Eerst roosterde ik de quinoa, samen met een paar druppels olie. Na het toevoegen van een beetje droge groentenbouillon en wat gemengde kruiden werd het geheel met koud water 'geblust'.
Toen het geheel hevig begon te koken was er nog altijd geen wolkje zeep te bespeuren. Het heerlijke aroma dat zich in de keuken verbreidde had niks met Persil, Dash of Marseille te maken.
Na een goeie 15 minuten was al het water opgenomen en kon de ultieme test plaats vinden.
The proof of the puddin' is in the eatin'

Resultaat: lekker! Het vleugje bitterheid maakt het geheel zelfs interessanter.
Ik mag gewetensvol dit experiment als geslaagd bestempelen

----------------------------

De voedingswaarde van quinoa is onomstreden. Maar als je werkelijk sterft van de honger bieden een dubbele portie frieten XL met zelfgemaakte mayonaise een niet te versmaden (en vlugger) alternatief.
De sierwaarde van de plant daarentegen staat buiten kijf.

woensdag 9 november 2016

Van koe tot keu : bewoonbaar verklaard.

Zo helemaal af is ze nog niet.
Kwestie van tijd, temperatuur en temperament. De details moeten wachten.

Zoals het er nu uitziet ben ik toch al dik tevreden: de keuken is voor het dagelijks gebruik vrij gegeven.
Het aanrecht is volledig.















Het vervaardigen van een niewe keukentafel heb ik tot een goed einde gebracht.





















Het voorlopig geheel mag gezien zijn.

















Maar nu eerst naar buiten. Daar liggen 40m³ beuk te hunkeren naar het zingen van mijn kettingzaag.