zondag 21 augustus 2016

Bezoek.

Als je denkt de voorlaatste zondag in augustus eens lekker uit te slapen, vergeet het.
In bed blijven kan nog wel een tijdje, slapen is onmogelijk.
In de verte hoor je al de aankondiging dat vandaag kermis is in het dorp.
Al tamelijk vroeg begeven de dorpsmuzikanten zich op weg.
Het muzikaal parcours start in de dorpskern.
Dan splitst de blaaskapel zich in 3 groepen: ze hebben een lange weg af te leggen. Elk nestje in dit uitgestrekt landelijk gebied wordt bezocht.

Elk huis wordt getrakteerd op een hoempapaserenade. Als tegenprestatie stop je een kleinigheid in hun bedeltas.
Nadat ze mij bezocht hebben ...




























... zijn de buren aan de beurt. Traditiegetrouw staat aldaar de tafel gedekt.


















Na hun honger gestild en hun dorst gelest te hebben krijgen we allemaal nog een toemaatje.
Op naar de volgende.

Sympathieke jongens, sympathieke traditie.
En de muziek, naja.
Zolang de kermis niet ontaardt in een decadent Oktoberfest, voor mij niet gelaten.

maandag 15 augustus 2016

Have a seat, baby.

 Een van mijn omas verbleef in een rusthuis. Zij had een kamertje, bemeubeld met een tafeltje, een tweetal stoelen, een bed en een 'kakstoel'. Een 'privaat kamertje' was niet voorzien. Mijn oma was nogal zwaarlijvig en kon daardoor haar kamer niet vlug genoeg verlaten wanneer pressing matters presseerden.
Vers van de pers moest via die stoel.

Niet alleen omas van dit kaliber 'bezaten' zo een meubelstuk.
Toen Pampers™ de katoenen pisdoeken nog niet van hun heerschappij beroofd hadden 'bezaten' ook babies een kakstoel. Zij mochten, in tegenstelling tot de volwassenen, aan hun natuurlijke behoeftes voldoen aan tafel, tijdens het eten nog wel. O tempora, o mores.
Vermoedelijk werd onze kakstoel telkens weer verder gegeven aan de niet ophoudende babyboomstroom van neefjes en nichtjes. Waar ze uiteindelijk aangeland is weet alleen maar Joost.





















(Foto: http://www.marktplaats.nl)


De tijd en de daaraan gepaarde menselijke voortplantingsdrang stond niet stil.
De pampers overspoelden de markt en de ouwerwetse kakstoel incl. pispotje moest plaats maken voor de moderne kinderstoel.

Intussen is hier de tijd aangebroken om mijn zelf geknutselde kakkinderstoel van onder het stof te halen.
De tijd en mijn lieftallige niets ontziende kroost hadden hun tanden- en andere sporen achter gelaten. Een en ander moest zich onderwerpen aan een intensive chairwash. Zo goed het ging nam ik de stoel weer uit mekaar, gaf de afzonderlijke delen een facelift en verving kapotte onderdelen door nieuwe.
















"Have a seat, baby."









maandag 8 augustus 2016

Helter skelter.

Wie kent ze nog, de ouderwetse zelf gebouwde skelter go-kart?
Een plank, 4 kinderwagenwielen, een stuk touw en een namiddag knutselplezier.
Bij gebrek aan pedalen of een motortje moest je dan wel ergens een helling in de buurt vinden om aan Het Grote Rennen deel te nemen. De 'rampe' was daarvoor ideaal.
Op vlakke wegen had je hulp nodig van een vriend die de skelter duwde. De race werd nog veel leuker wanneer je door een fietser getrokken werd. Zo snel mogelijk, uiteraard.
Verkeersveiligheid was toen nog een vreemdwoord: zo een racer had geen licht, geen bel en ook geen remmen. Dit laatste deed je met je schoenzolen. En waartoe had je een helm, knie- en elleboogbescherming nodig. Crashlanden kon je altijd in de (toen nog bestaande) graskanten, met of zonder gracht (sloot). Een gezicht vol modder en een natte broek konden de pret niet bederven (tot je thuis kwam ...).

Tijdens een opruimaktie in de schuur viel mijn oog op 2 exemplaren die ik ooit eens bouwde in opdracht van Sinterklaas. Hij meende dat mijn opgroeiende peuters evenveel plezier zouden beleven aan zo een vehikel. En gelijk had hij.
Al vele jaren wachten zij op een nieuwe Jacky Ickx (en een nieuw laagje verf) in de hoop dat de nieuwste generatie er ook plezier aan heeft voordat ze de smartphone ontdekt.
















Mijn modellen hebben wel remmen
















maar zijn belange niet zo gesofisticeerd als onderstaande:






donderdag 28 juli 2016

Tuinbank

 Twee maal per jaar wordt hier groot huisvuil opgehaald. Als je vlugger bent dan hordes poolse schattenjagers vind je tussen de rommel wel iets bruikbaars. Wat ik voor enige tijd vond is wel niet zo chic als hier maar toch goed bruikbaar:




















Een rest roestwerende verf, de overschotten van mijn nieuwe plancher, een handvol bouten,
en een beetje tijd waren voldoende om dit oud ijzer weer aanzienlijk te maken.
De planken werden afgewerkt met een laag lariksolie gevolgd door een laag hardwasolie.

Et voilà:




















Ware het niet jammer om iets wat om de halve aardbol gereisd is zonder meer weg te gooien?



















Dezelfde ingrediënten als hierboven leverden het volgende op;


zondag 10 april 2016

Bijna zomer ...

... maar lente in elk geval. Alles wordt groener. Als je naar buiten gaat voel je gewoon dat alles in beweging komt, in beweging IS.
Vandaag heb ik 2m² compost omgezet (de eerste keer in zovele jaren). Ik heb die plaats nodig. Vandaar.
Aangenaam moe en geestelijk totaal ontspand kon ik mij totaal laten gaan in de eenvoud van eenvoudige rythmen. Once again.


vrijdag 25 maart 2016

Paaswandeltocht #20

Vandaag werd het dorp en landerijen, met niet meer dan 85 brievenbussen, alweer bezocht door meer dan 500 wandelaars. De hemel was bedekt, de omgeving gehuld in een treurig grijs.
De paashaas verdeelde paaseieren, bier en schnaps.
Niettegenstaande het druilerige weer was de stemming optimaal. De bewoners uit de omliggende dorpen kwamen weer eens samen. Er werd gegroet, omhelsd, gekust en gevierd. Er werd gegeten, gedronken, gelachen en weer afscheid genomen. De lokale Blaskapelle blies erop los. De wereld was voor de zoveelste keer weer in orde. De stoet rekte zich en slenterde langzaam langs de nog onbewerkte velden, door de bossen, over de oude, inmiddels amper nog herkenbare, DDR-grens.

Ergens in het midden van deze eindeloze mensenketting wandelt een Belg. In gedachten verzonken. Alleen en eenzaam. Alone, all one.




woensdag 23 maart 2016

Terreur.

Terreur is gelijk een composthoop: een hoop afval die na een periode van destructieve hitte in mekaar zakt en de voedingsbodem wordt voor de mooiste bloemen.

zondag 28 februari 2016

'k Moet er nog een titel voor vinden.

Eigenlijk ben ik helemaal geen fan van challenges, uitdagingen, handschoenen oprapen enz... behalve wanneer ik het de moeite waard vind zoals met voetbalhooligans uitgaan en de boel niet aan diggelen gooien. Maar dan vinden zíj dat niet leutig.
Een klein logje schrijven over 'muziek van toen je nog niet eens geboren waart' klinkt dan toch zeer interessant.
Aldus wil ik dan toch voor die ene keer Tiny's uitdaging aannemen:


Noem het een tag, noem het een stokje, noem het gewoon een zot idee. Ga eens op zoek naar een liedje van een hele tijd geleden. Zo lang geleden dat je zelfs nog niet eens geboren was. Maar toch blijft het hangen, vind je het mooi of net niet – dat kan ook.


Niet dat ik me veel herinner van wat vóór mijn geboorte gebeurde, wenn überhaupt.
Van wat daarna zoal gebeurde zijn toch nog enkele muzikale flarden blijven hangen.
Elke morgen werd ons huis, terwijl mama bezig was met stof wissen, stofzuigen, de vloer cireren, mijn kakdoeken verversen, eten voorbereiden, een winkellijstje maakte, haar eigen cigaretjes rollen met 'Welta', vervuld met de heerlijkste Radio Luxemburgse 'Arbeidsvitaminen' waarvan ik mij niet veel meer kan herinneren (Deo gratias).


Mijn ma was in de wolken en ik heb nooit geweten of Welta eigenlijk geen illegaal cannabisprodukt was.
So what. Moeder zong. Wie zal er ons kindeken douwen; Onze Lieve-Vrouw van Vlaand'ren; en meer van dat ongerief. Haar repertoir was onuitputtelijk. Maar meestal neuriede ze zodat ik de teksten niet verstond.
Eerst bij de nonnen leerde ik enkele van die teksten verstaan en begrijpen.
Het belangrijkst lied leerde ik kennen op de lagere basisschool van Sint Jozef (God hebbe zijn ziel).

Zo in het begin van de Fifties waren Marlene Dietrich en Edith Piaf wel zeer populair, maar daar was er dat éne lied, de hit aller tijden. Geschreven meer dan een eeuw vóór mijn geboortedag.
Het stond zelfs op het muziekprogramma van mijn katholieke lagere school.

Hemelse muziek en de lyrics waren poezie van het zuiverste water. Eerlijk.

Hoe groot mijn verbazing en vreugde dat dit lied ook in de staatsschool, waar ik noodgedwongen heen moest, ook gespeeld en gezongen werd. Niet alleen dát: elke eerste donderdag van de maand kwam de ganse schoolgemeenschap samen op de 'speelplaats', een met dallen toegebotonneerde vlakte waar er nog niet eens een 'Eerste hulp bij breek je poten'-kast aanwezig was, en zongen luidkeels dit lied, mijn lied, waarvan ik elk woord, elke lettergreep, uitwendig kende. Zelfs de Hoofdleraar deed mee. Deze heer was nog enthousiaster dan ik zelf. Hij zong uit volle borst, of wat daar nog van over bleef, en ondersteunde iedereen die nog problemen had met de tekst met dirigerende hand. Voornamelijk met duim en wijsvinger.

En zelfs nu nog, bijna anderhalve eeuw later, kent iedereen dit lied.

Voor worst, voor frieten en voor vet,
(bis)
rettettettet.




Iedereen? Wel ja ... Bijna iedereen.

































zaterdag 27 februari 2016

A nice day at the beech.

Het winterse karwij is bijna (sic) geklaard. Wat er nog kapot te zagen en te klieven is valt binnen de maten van mijn ervaring. Het groentenseizoen staat in de startblokken maar vooraleer het vol op gang komt krijg ik alles wel onder dak, ware daar niet dit spreekwooldelijke 'laatste loodje'. Zeg maar 'lood'!











Het liefst van al zou ik buurmans kraan gebruiken om dit gevaarte op de effen bodem te leggen. Maar buurman bezit geen kraan, behalve dan een waterkraan.
Om ze met een of andere buis naar beneden te hevelen zou ik, als mijn berekeningen kloppen, een ca. 10m lange hefboom nodig hebben. De zwaartekracht zou enerzijds die beukestam daar heen brengen waar ik ze graag zou hebben. Anderzijds, aldus mijn berekening, zou de hefboom, met mij aan het uiteinde, pardoes in mijn jongste aardbeienbed  terecht komen. Dat wil ik kost wat kost vermijden: ik heb geen vers plantgoed en het is nu ook niet de tijd van het jaar om aardbeien te planten.
De enige optie is deze knaap, een geschatte 600kg, 4 meter lang en Ø45cm, in situ in schijven van 25cm te zagen. Dergelijke schijven zouden dan toch nog qua gewicht mijn eigenste musculaire capaciteiten ver overtreffen: ik moet ze brevi manu bevorderen naar de plaats waar mijn kliever staat.

Probleemstelling:
1. de diameter van de stam is groter dan de lengte van mijn zaagblad.
2. de stam wordt niet gelijkmatig door het onderliggende hout ondersteund
3. ik mag mij niet in de gevarenzone bevinden wanneer de stam onvoorzien naar beneden zou
    donderen  want ik heb net mijn schoenen gepoetst.
4. ik ben zeker dat bij onoordeelkundig zagen mijn zaag vast geklemd wordt waardoor ik dan
    buurmans zaag moet ontlenen die (zijn zaag) het zelfde lot zal ondergaan.
5. ik moet nadenken.
6. mijn bak bier is leeg.

Opties:
1. een langer blad + ketting kopen.
2. met wiggen de stam ondersteunen.
3. vuile schoenen aantrekken.
4. eerst de buurmans' zaag gebruiken en die eventueel met behulp van de mijne weer bevrijden.
5. het proberen waard.
6. een zaagparty organiseren.

Na nachtelijk overleg heb ik besloten opties 1/4 en 6 te schrappen en mij slechts op nummer 5. te concentreren. Cogito ergo sum, zoem ik zo binnensmonds.

Gisterenavond was de hemel bloedrood en beloofde een stralende zonovergoten dag met temperaturen ietsje boven het vriespunt. Een prachtige dag om mijn zaag te scherpen en de buren te laten mee genieten van mijn actie.

De beuk erin:
Eerst zaag ik om de 25cm van boven naar beneden en dan van voor naar achteren, maar slechts zo ver dat de kans dat de stam doorzakt en mijn zaag vast klemt uitgesloten blijft.




















Na 30 zaagsneden krijgt mijn zaag dorst. Ik ook. De zaagparty was noppes en mijn bak bier is nog altijd leeg. Mijn thermos koffie is intussen al koud en water is voor de koeien.
Mijn buurman had mijn gladiatorenkamp al enige tijd in de gaten. Wetend dat mijn gevecht mijn uiterste concentratie vraagt had hij zich gedekt gehouden maar nu kwam hij van achter de berk te voorschijn en maakte met zijn hand het T-teken. Time. Time für ein Schnaps!
U schnapt het wel. It takes two to tango. Een soldaat kan niet op één been staan.
Gelukkig kan ik niet dansen en ben ik een pacifist. Ik kan mijn buurman ervan overtuigen dat de strijd nog niet gestreden is en dat we eerst later viktorie kunnen kraaien.
"Kan ik mee helpen?"
"Ja. Neem je GSM en houd je duim op 112."
"En dan?"
"Op mijn teken druk je die 112 en roep je 3x luid 'PAN PAN MEDICO'"
"????"
"Never mind."
Ik drink mijn glaasje groeneokkernotenlikeur, tank mijn zaag vol en overleg hoe het nu verder moet.

Ik maak enkele kleine zaagsnedes in het kopse hout om daar met moker en voorhamer wiggen in te drijven.





















Dit doe ik aan beide kanten en werk gestaag naar het midden van de stam.De onderste helften kunnen dan probleemloos weggezaagd worden, samen met de uitsteeksels die verhinderen dat de stam naar beneden kan geheveld worden.
En dan is het zover: de resterende 2 meter kunnen probleemloos in positie gebracht worden en verder door gezaagd.





















Brutaal manueel machogeweld zorgt er voor dat de zware schijven tenslotte het laatste loodje leggen.


















Voilà, het kereltje is gewassen. (Met Stihl, zou Menck zeggen.)
Intussen was mijn buurman alweer verdwenen. Hij had zijn oorkappen vergeten - denk ik.
En daarmee ook zijn Schnaps.
De volgende stap: een bak bier kopen.









woensdag 24 februari 2016

They're coming again!

Deze keer blijven ze wel niet zo lang.
Gisterenavond kwamen ze. En masse. Honderden..
Ze liepen over mijn grondstuk alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Veel discipline was er niet te zien. Ook de aanvoerder, in vol ornaat, mantel, cape en staf, liep er zo maar een beetje naast. Zijn honden bekeken mij met een zekere interesse maar kwamen niet te dicht.
Ik ging op de aanvoerder toe en begroette hem: "Nog ver te gaan?" Hij glimlachte en drukte mij de hand: "Nein, nein. Vanavond blijven we hier. We slaan hier mein kampf op."
Zijn troep bewoog zich langzaam verder. "Geen tijd voor een praatje: 'k Moet bij ze blijven en toezien dat ze samen blijven en geen onzin uithalen."
Taaie jongens, moet ik toegeven. Ze slapen in open lucht, zelfs met dit druilerig regen-  sneeuw- en vriesweer.
Bij het aanbreken van de dag kwam er langzaam beweging in de troep. Heel langzaam, na die lange mars van gisteren. De nacht was zonder incidenten verlopen. Het was nu nog wachten geblazen op de aanvoerder. Deze had zijn tenten ergens anders opgeslagen.
Toen deze aankwam, begeleid van zijn honden, gaf hij het signaal. De troep zette zich in beweging.
Hun vertrek was nagenoeg geluidloos.
Toen ze weer weg waren lag de weide er bij alsof er niets gebeurd was. Het gras was wel een beetje plat getrappeld en hier en daar hadden ze in het wild gescheten. Maar alles tesamen hadden ze mijn terrein proper achter gelaten. Slechts de talrijke molshopen hebben ze verstoord.
























Op de terugweg naar het 'kamp' (ze schijnen dan toch een ietsje langer te blijven) kon ik een plaatje schieten van de Führer.




















P.S. Enkele jaren geleden kwam de kudde hier voorbij terwijl er nog sneeuw lag. De dieren hadden dan iets meer tijd nodig om hun voedsel te vinden zodat er tijd genoeg was om, een kop hete koffie genietend, met de herder een babbeltje te slaan.
Hij, zoals allicht alle herders, kunnen zich geen ander beroep voorstellen: één man, één kudde, één natuur,één God, één geheel. All alone, all one.
Wat hem wel ontbrak was één vrouw (opeens was mijn koffie niet meer zo lekker) die het herdersbestaan mee beleeft.

vrijdag 29 januari 2016

Opgepast. Dit is geen reclame.

Sorry folks, don't do it.

Ook zonder Menck's reactie(s) had ik gehoopt, en was zelfs overtuigd, dat mijn nieuw lief precies dát zou doen wat ik wil dat ze doet.
Het weer vandaag was brillant, om niet te zeggen: schitterend!
Een deftige slok energy drink, een goeie geut lubricatief, eens nakijken of haar spanning correct is en ... bbrrroemm.
Jawel. Alles scheen perfect te functioneren. Welaan dan. Geen getreuzel.
De eerste beuk haalde ik zonder moeite de poten van onder haar lijf. Een schone Dikke Berta lag daar gevloerd en moest aan mootjes gehakt gezaagd worden.
Bij gebrek aan een videoopname en ook wegens geen Youtube account kan ik jullie niet audiovisueel deel laten nemen aan dit operatief gebeuren. En dat hoeft ook niet. Voor zo een pak geweld mag ik geen reclame maken.

By Jove, koop nooit zo een zaag!
Ben je natuurbewust? Ecofreak? Bosromanticus?

Forget it!

Voor je het beseft heb je het Zoniënwoud herschapen in een dorre woestenij.
Eerlijk, dit apparaat kan zonder moeite concurreren met Viennetta.
 "One slice is never enough."







donderdag 28 januari 2016

Ze zaagt.

Zagen ligt in haar lijn. Ze is er voor gemaakt en ze doet het ook.
Vooral in de winter, als 't koud is.
Tijdens de zomer heeft ze ook van die dagen. En als ze niet zaagt dan staat ze daar, blinkend niets te doen.
't Is haar natuur. Als ze niets te doen heeft dan wil ze zagen.
Er is weinig aan te doen. Ik heb er mijn vrede mee. Ik leef er mee. Het is zelfs zo dat wanneer ik verwacht dat ze zaagt en het niet doet, om welke reden ook, ik ongerust wordt: wat mankeert haar! Maar van zodra ze wat energy drink genomen heeft of ik scherp haar bijtende kracht een beetje bij is ze weer de oude en ze zaagt verder.

Niet zo enkele weken geleden.
De eerste sneeuw was al weer weg en het vroor ook niet zó hard dat je niet buiten kon. Ze had eigenlijk moeten zagen. Ik was er ten volste op voorbereid.
Ze begon, en ik wist dat ze een tijd lang niet meer zou ophouden. Ik zet dan altijd mijn oorkappen op.
Ik wist dat ze vol energie zat en ze serieus wou toebijten.
Al vlug was er een verandering merkbaar. Door mijn oorkappen heen hoorde ik haar zagen maar ze beet niet. Ik voelde dat ze iets mankeerde. Ik wende mij tot haar en snoerde haar de mond toe. Ophouden, onmiddelijk!
Was zij nu werkelijk kwaad op mij, wegens die oorkappen? Ik werd toch een beetje ongerust! Ik voelde dat haar temperatuur geweldig gestegen was. Haar bijtende aard strandde op nul. Er was duidelijk iets aan de hand. Een nader onderzoek was hier zeker van doen.
De kliniek om de hoek zag geen noodzaak voor een zware ingreep. Een scheutje bio olie en zij ware weer de oude.
'k Was er niet gerust in.

En terecht. Enkele dagen later gebeurde precies hetzelfde.
Ik besloot een 'echte' vakman op te zoeken.
Diens verdict: hopeloos, geen redding mogelijk. We kunnen er nog een beetje aan dokteren, op eigen kosten, maar haar helemaal weer op gang brengen zit er niet meer in.
'k Moest mij nu toch eventjes neer zetten.
Wat kon ik doen? Hoe moest ik verder? 'k Was zó met haar vertrouwd dat ik zonder haar niet verder kan.

De gevoelens moesten zich aan de logica onderwerpen.
Ik deed wat elke  viriele man doet: haar laten staan en een andere zoeken!
Ene die kan zagen en ermee ophouden als ík dat wil.
Voilà!







zondag 24 januari 2016

Ongeduld

Eerst kwam de sneeuwman

Daarna de vriezeman

Alles nog eiwit

En geen dooier in zicht.



zondag 17 januari 2016

Grumpy Gramps

Het is er!
Het! (n.)
En HET is  ♀ (v.)
Na een statistisch correcte draagtijd, een 'normaal' gewicht en dito lengte hebben de heren geneesheren vastgesteld dat de kg/m/s overeen komt met het statistisch optimale.
De heren hebben ook vastgesteld dat een wormvormig aanhangsel (primair geslachtskenmerk) ontbreekt ('k bedoel: niet aanwezig is) en hebben HET kindje geklassificeerd als ♀ (v.)
Secundaire geslachtskenmerken waren nog niet dermate aanwezig.
Een chromosomenonderzoek (xx - xy) hebben ze nog niet uitgevoerd.
HET (v.) heeft wel al een nummer en kan dus aanspraak maken op kindergeld. HET (v.) kan een identiteitskaartje krijgen (zonder dewelke HET helemaal niet kan bewijzen dat HET echt bestaat).
Gelukkig weten wij dat HET (m., v., n.) bestaat en het is ons conchita worst wat de Heren bepaald hebben.
Voorlopig krijgt ZIJ (v.) roza kleertjes tot we merken dat hij liever blauw draagt.




zondag 10 januari 2016

Liefde is ...






















... om 's zondagsmorgens om 3h15
uit zijn warme nest te kruipen
om haar naar het dichtsbijgelegen station,
dat 65km verderop ligt, te brengen
omdat een spoorgedeelte voor de volgende zes maanden buiten bedrijf zal zijn,
waarvoor hij dan een uur heen en een uur terug moet rijden
en weer thuis aangekomen hij vanwege een brullende maag
er niet eens moet aan denken om nog een paar uurtjes te dommelen
terwijl zij,
tijdens haar treinreisje,
in een verwarmd compartimentje,
nog gemakkelijk een drietal uurtjes de oogjes kan sluiten ...




... vooraleer ze nog net op tijd op haar werk aankomt.


donderdag 7 januari 2016

Tee Pee Challenge.

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om deze handschoen aan te nemen. Besmettingsgevaar, weet je wel. O Fortuna!
Mijn persoonlijke lijfarts meent dat er niets aan de hand is. Mijn huiseigene psycho-anal-ist ziet het iets dieper. 'Er uit laten' moet ik. Maar hoeveel moeite ik mij ook geef: telkens wanneer ik probeer om een reisbeeld van tussen mijn oren te scannen (want daar zitten de meeste) en het er zo uit te laten zegt mijn PC: 'error - this machine does not support your stupidity'. Ik moet dus een nieuwe printer kopen met een deksel dat over mijn dickhead past.
Doe ik niet! Ik haal mijn sinds  +35jaar op meerdere vochtige zolders levende dias uit een min of meer beschimmelde kartonnen doos om te zien of er eventueel non biodegradable exemplaren tussen zitten waarrond ik dan de zuiverste nonsens kan spinnen. Als laatste sterft de hoop. Een hoop die heroplaait wanneer mijn nog zoveel jaren oudere Liesegang A33 multo vivace con brio te kennen geeft dat er met haar nog helemaal niets aan de hand is.


















TP werpt een handschoen en ik werp een dobbelsteen. Alea jacta est.
Maar!
Ik kies een random diaatje uit 1 van die metalen koffertjes. Wit naar voor en grijs naar achter? Of omgekeerd en ondersteboven? Soit. In de projector daarmee en we zullen zien. Zelf was ik ook zo ondersteboven dat ik bijna vergat mijn gepensioneerde silverscrean aan deze happening deel te laten nemen.
Ik weet niet hoe ik sociaal en ethisch dan wel religieus correct god en al zijn engelen naar de duivel mag wensen. Mijn at random gekozen diaatje is inderdaad geïnfecteerd. 'k Had die handschoen niet eens mogen aankijken begot.
Maar nu heel die cinema de woonkamer verdrongen heeft kan ik evenzogoed eens nakijken of ik eventueel te doen heb met een photoepidemic invasion.

Epidiademic! Onmogelijk om een representabel random fotootje te presenteren. Maar misschien hebben er zich toch enkele verschuild om die epidemie te ontgaan. Hopelijk.

'Reisfotochallenge'
Eerst nú begrijp ik wat TP bedoelt.




zondag 3 januari 2016

Het daget uit ...


















Niet dat ik er een gewoonte ga van maken maar in dit geval kon ik niet vermijden een traantje weg te pinken als ik ten gevolge van Narda's verhaal aan mijn oude kameraad moest denken en besloot toch maar een verhaaltje het heelal in te zwieren.
32.000km lang heeft mijn gezegend achterste verbracht op haar brede rug. Tot ik het hobbithol vond alwaar een woelmuizenier kon hopen de tweede helft van zijn aards bestaan te slijten.
32.000!! en daarvan de meeste in de regen, de gietende regen, de zuipende regen!
Hoe dikwijls heb ik geprobeerd om mijn helm tot over mijn schouders te trekken om te verhinderen dat de zeikende regen onder mijn halsdoek tot in mijn broek zou lopen.
Hoe dikwijls heb ik mijn doorweekte handschoenen van mijn nagenoeg dood gevroren vingers getrokken en geprobeerd ze toch een beetje droog te krijgen aan een handdrogertje in een openbaar wc, aangemoedigd door empatische bikers.
Hoe dikwijls kon ik het versnellingspedaal met mijn intussen gevoelsloze tenen nog met moeite bedienen.
Na 1 van mijn vruchteloze ritten gaf mijn ex-biker schoonzus mij extra kousen en een paar zware plastieken bikersbotten. Mijn voeten bleven weliswaar droog maar die dingen waren zó lomp dat ik niet kon weten of ik een andere versnelling ingelegd had of niet. Slechts de reactie van de motor en het aanvoelen van de machiene zelf konden relaas geven over mijn al dan niet gelukte poging. En de regen geselde mij meedogenloos verder.
800 km later kon mijn stijve karkas zich op zijn meer dan welgekomen bed laten neerploffen.

Het jaar daarop ging de zoektocht verder. Gelaarsd en gespoord besteeg ik, onder een grijs dreigend wolkendek, mijn makker. De astronautenbotten zouden heel zeker van pas komen. Zeker weten. Nog geen uur was verstreken en de eerste druppels maakten van mijn vizier een kaleidoskoop. Maar hoezeer de hemelssluizen zich ook zouden openen, wat ze ook dit keer weer deden, mijn voeten zouden droog blijven. Ja salut.
Ergens moest het water een kleine opening gevonden hebben tussen mijn broek en laarzen. Mijn grote teen van mijn linker voet begon een beetje koud aan te voelen. De koude breidde zich langzaam uit van grote, via midden, tot kleine teen. Vanwege geen ruitewissers op mijn helm en door mijn wapperende broek kon ik niet zien via welk lek het water zich een weg baande.
Niet alleen begon mijn linker voet behoorlijk koud te worden, ook mijn rechter voet moest een onvermijdelijk voetbad ondergaan.
Na een oneindig aantal kilometers kwam er een tankstation in zicht waar ik tijdelijk aan de regen kon ontkomen en droge schoenen kon aantrekken.

Onder het afdak van de benzinepomp parkeerde ik mijn makker, steeg af en wilde ik mijn beide waterbekkens controleren.
Moest ik nu lachen of huilen?
Mijn ruimtelaarzen waren voor 80% verdwenen! Weg! Behalve de zolen en een paar flarden rode plastiek was er van dit schoeisel niets meer over. Ouderdom, wind en regen hadden deze bikersrelikwiën herleid tot pure herinnering.
Verdomd als 't nie waar is!



woensdag 23 december 2015

Bakske vol met stro

Ze stond al lang op mijn sinterklaaslijst: Elu MOF96. Maar de Sint vond dat ik dat speeltje niet zo echt nodig had. Tot iemand mij vroeg of ik een eenvoudige trap voor de zolder kon maken, for a handful of dollars, onder de tafel.
Ik kon dat natuurlijk proberen. Het ergste scenario ware: hij moet zijn trap ergens anders zoeken en ik beschikte over eerste kwaliteit, duur, brandhout (Pinus sabiniana, Californian Pine alias Grijze Den of zoiets).
Nog eens met de Sint getelefoneerd en zie daar. Venit, vidit, en ik sprong een gat in de lucht en moest mijn kop intrekken om niet door de ozonlaag te vliegen.

De trap werd gebouwd en mijn vrouw zwanger.
Eens zien of ik de bovenfrees ook kon inzetten voor het maken van een wieg.
No problem, zeg je?  Nu misschien niet meer, maar toen was dat toch nog een wakkelige onderneming. Ik kon gebruik maken van buurmans vandiktebank. Alle andere bewerkingen wilde ik zoveel mogelijk met de bovenfrees uitvoeren. Enkele 'slips of the tool' zijn wel zichtbaar maar oefenen baart kunst. Oef, oef.

Na het laatste gebruik, zo'n 15 jaar geleden, verdween het kribbeke op zolder, afwisselend zwetend en vriesend geduldig wachtend op een  volgende inzet. En zoals dat dikwijls (maar niet altijd) gaat met geduld, ze werd beloond.
't Kribbeke werd van de zolder gehaald, de kilometers stof en spinnewebben verwijderd. Het werd gewassen geschrobd en geschuurd. Het werd gewreven gemasseerd en geolied. Pure tantra.
De derde woelmuizeniergeneratie komt er aan.







zaterdag 19 december 2015

Van koe tot keu 3/3. Het aanrecht.

Eens de basis gelegd kan met de volgende etage begonnen worden: het aanrecht.
Hoe dit centrale deel van een keuken in mijn eigenste taal heet weet ik eigenlijk niet. Er is sprake van een keukenblok. Onweerstaanbaar komt bij mij het beeld op van een slagersblok (èèk).
'Keukeneenheid' klinkt mij aangenamer. Wat ik nu aan het knutselen ben is echter geen keukenheid maar slechts een deel daarvan.
'Aanrecht' is dan toch niet zó verkeerd.
aanrecht zn. ‘keukenblok’
Mnl. aenricht ‘buffet’ [1467; Stall. I, 25]; vnnl. Abacus ..., een aenrichte, oft credents tafel ‘Abacus, een buffet, of tafel voor spijzen’ [1546; WNT], aenrecht tafel, rechtbank [1567; Nomenclator], aenrechte, aen-recht-tafel [1599; Kil.]; nnl.aanregt [1729; WNT].
Gevormd bij het Middelnederlandse werkwoord aenrechten ‘klaarmaken, opdienen’ (zie → aanrichten).
Met een aanrechtbank werd vroeger een lange smalle tafel met kastjes bedoeld, waarop in de keuken de gerechten werden klaargemaakt om ze op te dienen. De aanrechttafel was iets breder en bevatte geen kastjes. Tot in de 19e eeuw noemde men beide in de spreektaal meestal rechtbank (zie de vindplaats uit 1567). Daarna werd aanrecht het gewone woord, zowel in de betekenis ‘aanrechtbank met gootsteen’ als in die van ‘aanrechtblad’. Dat aanrecht mannelijk kan zijn, maar ook onzijdig (dat was al het geval in het Middelnederlands) komt wellicht door een associatie met het etymologisch verwante → gerecht. 
(http://etymologiebank.nl/trefwoord/aanrecht)
Enfin, ik wil mijn tijd niet verslijten om te achterhalen hoe dit ding in perfect westvlaams genoemd wordt.

Action!
Na een paar zakken schaafsel en zaagmeel had ik een passend raam klaar waartoe enkele deurtjes moesten passen.



















Alle verbindingen zijn verleimde enkelvoudige pen en gat verbindingen. Een bovenfrees is uitermate geschikt voor dit karwij.

















Bij het voorzetraam worden deze met houten deuvels gezekerd zodat eventuele spanning de verbindingen niet uit elkaar trekt.
Wanneer de verbindingen van de deurramen perfect 'zitten' kunnen ze opgevuld worden.

Wegens een kapotte aandrijfriem van mijn vandiktebank  werd ik helaas tijdelijk technisch werkloos (ware daar niet die stapel brandhout). Gelukkig kon ik na een 2tal weken een nieuwe riem bemachtigen zodat ik niet moest ingaan op het aanbod van de heer M.. (Toch hartelijk dank voor het voorstel, heer M.)














(Bron: Twaait)
(aanklikken voor een betere leesbarheid)



De paneeltjes worden los ingezet zodat het hout kan 'werken' tijdens temperatuur- en vochtigheidsgraadschommelingen.
(Ja ja, 'aansprakelijkheidswaardevaststellingsveranderingen' is een veel langer woord)































Nadat ze hun uiteindelijke vorm gekregen hebben worden ze voorzien van een dunne film lariksolie en daarna wordt rondom een minimaal profiel gefreesd. Het daardoor ontstane blanke hout is een nette omraming.


















De ramen worden samengevoegd maar blijven nog onbehandeld. Eventuele mankementjes kunnen dan nog verbeterd worden.


















Het geheel wordt grondig geschuurd. De gaten voor scharnieren en deurknopjes worden voorgeboord en daarna kunnen de elementen gehalveerd worden.
Na montage en finishing touch kan dit gedeelte eventjes poseren om "cheese" te zeggen.














Het moeilijkste is achter de rug.
De zij- en achterwand vervaardigen en aanbrengen, alsook het werblad, is eerder een rechttoe rechtaan job. Maar zolang het weer nog enigszins mee speelt wordt mijn aanwezigheid buitenshuis verlangd.
Het is weer tijd om de kerstboom van de zolder te halen.
Maar geen nood. Na de eindejaarsstressfeesten wordt verder geknutseld.
Wrsch. is knutselen een frequentatief van vnnl. knutsen, dat vooral ‘stuk maken, verbrijzelen, stoten’ betekent, zoals inhy sal v dat hooft ... knutsen ‘hij zal uw hoofd kapotslaan’ [1546; WNT knutsen]  
http://www.etymologiebank.nl/trefwoord/knutselen

  Prettige feestdagen, iedereen.


maandag 23 november 2015

Afwisseling

Het werk aan de nieuwe keuken moest tijdelijk plaats maken voor grovere houtbewerking.
Maar ook deze laatste moet (hopelijk niet al te lang) onderbroken worden.





donderdag 5 november 2015

Van koe tot keu 2/3 - 2de etappe.

De geoliede reus is gevloerd. De randlijsten komen later.

















De 2de etappe is het maken van een werkvlak met gootsteen.
Wat een goot-steen met een goot te maken heeft is mij niet duidelijk.
Mijn oma had een pomp-steen. Het water werd in de steen gepompt d.m.v. een handpomp die twee enorm lange 'gouden' armen had.
Thuis hadden wij een water-steen (waarin niét gewaterd mocht worden!).
Het water werd gepompt d.m.v. een klassieke handpomp, zo een pomp die je inmiddels in menig tuintje aantreft als tuinambiënte.



















In de winter werd het water uit de pomp afgelaten. Je mocht wel niet vergeten een ketel (vloeibaar!) water paraat te hebben om de pomp 'smorgens weer 'op te gieten'.
De pomp bedienen deed je best met ietwat takt en gevoel, zoniet kon het gebeuren dat het slot (nr.6) uit de buis sprong en zijn oorspronkelijke positie niet meer innam.
De watersteen was, je raadt het al, van steen.
Hoe mooi een goot/pomp/water'steen' ook mocht zijn, menig drinkglas moest er zijn leven laten.
Ik zal mij dus tevreden stellen met een minder fantasierijke roestvrijstalen 'steen', een afwasbak.

De voorhanden zijnde waterleidingen en -afvoerbuis moeten nog aangepast worden.
Na lang overleg of ik deze leidingen neongroen dan wel neongeel verf, of een combinatie van beide, heb ik besloten dit staaltje loodgietersvakmanschap (waarbij gelukkig geen lood meer te pas komt) aan het publieke oog te onttrekken.

















Een tweedehands afwasbak had ik ter beschikking, het aanrecht moest ik mij bezorgen. Tijdens mijn (ettelijke jaren geleden) eerste en enigste, niet-voor-herhaling-vatbaar, bezoek  aan de alom populaire zweedse meubelgigant kreeg ik bijna de kriese. Sindsdien geldt bij mij onvoorwaardelijk: Ik Koop Ergens Anders, of ik maak het zelf  (Dat Is sexY).

Bij het bouwen van een aan de zwaartekracht onderhevige structuur begin ik doorgaans met de basis.
De planken die niet goed genoeg waren voor de houten vloer kunnen wel goed dienen voor de sokkel en alle onzichtbare delen van het aanrecht.
Om het aanrecht zonder problemen te bouwen moet de sokkel perfect zijn.
Gelukkig beschikt een bricoleur over werktuig waarvan de antieke tot pre-industriële handwerker niet eens kon dromen.

















Nochtans bouwden deze vakmensen constructies met werktuigen waarvan wij nog slechts kunnen dromen of in één of ander museum bekijken. Wat zij wél hadden (en wij niet) was tijd en voornamelijk een traditie in het handwerk waardoor ze hun gereedschap konden aanpassen aan de uit te voeren werkzaamheden. Wij passen onze werkzaamheden aan het ons beschikbare 'Made in Germany/China' electro werktuig.
Toch ben ik blij over deze moderne technologie te kunnen beschikken. Zo heb ik de sokkel in een mum van tijd klaar gestoomd. De volledige afwerking moet wel nog een tijdje uitgesteld worden.

















Het zonovergoten herfstweer wil willens nillens gestoord worden door het zingend gezoem van een medogenloze kettingzaag .